XVI. Diabelski młyn

muzyka

       Śmierć oplotła dookoła niego silne ramiona. Z mocnego uścisku, w który go złapała, nie potrafił się wyswobodzić. Nie szarpał się nawet, poddał się jej, zapadł się w nią cały. Często myślał. O zwłokach, które rozbiły się u jego stóp. O rozlewającej się szybko plamie szkarłatu, o mocnym zapachu nie dającym się pomylić z żadnym innym, gryzącym, drażniącym, wdzierającym się siłą do nozdrzy i płuc. O Ian'ie, który patrzył na to samo zmasakrowane ciało nastolatki. O Laurissie wtulającej się w niego. O Evelyn.

       Ale przede wszystkim myślał o tym, z jaką łatwością życie opuściło ciało. Wcześniej wydawało mu się logiczne, że ciało wiąże się z życiem, nie zastanawiał się nad momentem, w którym jedno rozdziela ktoś siłą od drugiego. Czy dałby radę sam odebrać podobne istnienie? Nie znał tej dziewczyny. Nie podobało mu się jednak uczucie, które zrodziło się w nim w pierwszej chwili. Obrzydzenie. Strach. Wmawiał sobie, że jest ponad to, że jest silniejszy, że pierwsza śmierć przychodzi najtrudniej – nie tylko własnoręczne zadanie jej, ale także obserwowanie.

       Wspinał się na kolejne stopnie Sowiarni, wiatr smagał jego twarz, wył w uszach. Zapadał wieczór, a stąd, z mniej więcej połowy drogi na szczyt, zachód słońca wyglądał oszałamiająco – wielka czerwono-złota kula zasnuta chmurami zabarwionymi na różowo powoli chowała się za linią horyzontu. Za lasem ciągnącym się daleko poza tą linię, kula wpadała między sosny i świerki, złociła je. Ale przede wszystkim barwiła niebo. Na ciepłe odcienie. Blaze miał wrażenie, że z każdym krokiem, z każdym schodem do góry coraz bardziej odrywa się od ziemi, odrywa się od tego świata, od rzeczywistości. Pochłonęła go wizja śmierci.

       Byli w tym wszyscy razem, wszyscy zamieszani w te chaotyczne, niepewne czasy. W te problemy. Razem, jednak każdy cierpiał osobno i każdy cierpiał samotnie. Każdy przeżywał swój smutek inaczej, indywidualnie.

       Chciał wysiąść, opuścić tą zabawę, tą karuzelę do której nieopatrznie wsiadł, a może do której ktoś go wepchnął. Ale ona się rozpędziła, rozhuśtała mocno i nikt nie mógł jej zatrzymać. Jak miał wyskoczyć z wirującego szalenie diabelskiego młyna nie skręcając sobie przy tym karku?

       Westchnął.

       Nagle uświadomił sobie, że stoi na schodach i gapi się na znikające słońce, że myśli dryfują daleko. I zaczął wspinać się dalej.

       Wystawna kolacja, dla wielu znana tylko z opowieści, zaczynała się po zachodzie słońca, kiedy wszyscy skończyli już swoje lekcje i mogli spokojnie poświęcić czas na towarzyskie, nieformalne spotkanie Klubu Ślimaka. Lochami przechodziło teraz więcej osób niż zazwyczaj, nie tylko Ślizgoni chcący dostać się do pokoju wspólnego, ale i wszyscy członkowie klubu z każdego innego domu. Blaze szedł wolno, obok posępnego i cichego Rudolfa, którego spotkał po drodze. Razem weszli do przestronnego gabinetu profesora Slughorn’a, w którym już znajdowały się ustawione w literę „U” stoły zastawione jedzeniem. Z gramofonu cicho sączyła się skoczna, karykaturalnie wesoła muzyka, rozmowy zebranych już osób zlewały się w jeden zgiełk. Pośrodku stał sam założyciel i uśmiechał się szeroko, z każdym witając się osobiście.

       Podeszli do jednego ze stołów.

       – Słyszałem, że dostałeś wpierdol od jakiejś dziewczynki – rzucił mimochodem Blaze, patrząc ukosem na Rudolfa i uśmiechając się wrednie. Nie chciał siedzieć cicho, poza tym nie miał do tej pory okazji aby poruszyć ten temat. Teraz, kiedy jego spojrzenie padło na kryjącą się w kącie dziewczynę w towarzystwie koleżanek, ciekawość aż go zapiekła.

       Lestrange skrzywił się lekko słysząc te słowa.

       – Mówisz o tej sierocie? – odpowiedział niewinnym głosem, unosząc lekko brwi i przeszywając spojrzeniem dziewczynę, na którą patrzył blondyn. – Plotki musiały być mocno przesadzone, umie tylko szczekać i rzucać dookoła mięsem. Skończymy Hogwart i przekonamy się, które z nas umie szybciej rzucić zaklęcie niewybaczalne – ostatnie słowa wypowiedział wyjątkowo cicho i wzruszył ramionami obojętnie. – Które z nas w ogóle będzie to potrafiło.

       – Uważaj – mruknął Blaze. – Tutaj ściany mają uszy. Slughorn na ciebie patrzy, uśmiechnij się szeroko. Jak to z nią było?

       Rufolf wyszczerzył się do profesora głupio i całkowicie sztucznie.

       – Naprawdę. Mam lepsze tematy do rozmowy niż jakaś rozwydrzona dziwka, która ma problem z utrzymaniem nerwów na wodzy. Sam bym ją uderzył, ale tłum, rozumiesz… To nie wpływa dobrze na reputację, kiedy tyle ludzi widzi twoją twarz.

       Zrozumiał, że to koniec rozmowy. Nie pytał więcej. Rudolf najwidoczniej nie miał ochoty o tym mówić.

       Ale spojrzenie zawiesił i pozostawił w tamtym kącie. Akurat wtedy, kiedy powstało tam małe zamieszanie. Ktoś coś mruczał, ktoś nerwowo mrugał, dziewczyny wymieniały między sobą spojrzenia, a Slughorn stał zadowolony, w szampańskim, jak zwykle na tych spotkaniach, humorze. Arterton była blada jak ściana, przygryzała wargę i nie patrzyła na nikogo, zawiesiła spojrzenie gdzieś daleko, w tylko jej znanym miejscu.

       – Haa, ha… Ależ profesorze – jedna z dziewczyn, wyraźnie wcale nie rozbawiona, udawała że się luźno śmieje z czegoś, co powiedział profesor, a czego Blaze nie dosłyszał – proszę mi lepiej powiedzieć, czy to prawda że muchy siatkoskrzydłe używane do eliksiru wielosokowego sugerują przeplatanie się dwóch oddzielnych istnień? – wypaliła, na chwilę zwracając na siebie uwagę profesora.

       – Ach, tak, tak. Dwie tożsamości… Ale to nie czas na naukę, zanudzę was jeszcze na zajęciach! Panno Arterton, proszę mi lepiej powiedzieć co słychać u pani rodziców – odpowiedział stary czarodziej, uśmiechając się niemal rozbrajająco.

       Blaze, który kątem oka obserwował tą scenę, zauważył że dziewczyna blednie jeszcze bardziej, a oczy matowieją i ciemnieją. Zaczęła mówić cicho, musiał wytężyć słuch. Ta historia obchodziła go co prawda jak zeszłoroczny śnieg, ale przynajmniej na chwilę mógł zająć czymś myśli. Rudolf zniknął w tłumie, został sam. Więc słuchał.

       – Jeśli mam tu przychodzić, panie profesorze – zaczęła, ledwo opanowując głos drążący z hamowanej wściekłości – to na pewno nie przez wzgląd na… moich rodziców – przerwała, zacisnęła usta.

       Rozmowy prowadzone dookoła zagłuszały jej słowa. Blaze odwrócił wzrok, potknął się nim o znajomą sylwetkę, zachwiał się mocno w duchu. Nie usłyszał już, jak dziewczyna dziwi się, że skoro Horacy był przyjacielem rodziców, to jeszcze nie dotarła do niego wieść, iż oboje umarli. Przestała go interesować ta wymiana zdań, bo całkiem niedaleko zauważył osobę, która zajmowała jego myśli ostatnio znacznie częściej. Częściej niż powinna, częściej niż mogła – częściej niż jej na to pozwalał. Wpychała się nieproszona do każdych rozmyślań. Wziął głęboki wdech.

       Ale to nic nie dało. Na jej widok ciało znów rozbijało się o posadzkę, po raz setny przed jego oczami chociaż w rzeczywistości roztrzaskało się przecież tylko raz. Śmierć oplatała go całego, brała w morderczy uścisk. Diabelski młyn przyspieszał zawrotnie.

       Laurissa nie patrzyła na niego. Razem z Aurorą podjadały ze stołów, toczyły niewinnymi spojrzeniami po ludziach i brały bez krępacji co lepsze ciastka, mimo że jeszcze nikt do stołu nie siadał. Rozmawiały ze sobą, obydwie świetnie udawały, że są szczęśliwe i że nic z tego stanu wytrącić ich nie może. Odwrócił spojrzenie, wbił je w posadzkę przed swoimi stopami, starając się powstrzymać odruch wymiotny, który wstrząsnął jego ciałem od zbyt szybkiej jazdy na wielkiej karuzeli.

       Slughorn, z dziwnie niewyraźną miną, wyminął go i o nic nie zapytał.

muzyka

       Ktoś się skrzywił. Ktoś zachichotał nerwowo, kto inny zaczął po cichu, wulgarnie  wygłaszać swoje opinie na ten temat. Jedna dziewczyna pobladła i ktoś musiał ją przytrzymać. Niektórych w ogóle to nie obeszło.

       – Tak jak już mówiłem! – zaczął jeszcze raz, nawet bardziej entuzjastycznie niż poprzednio, profesor Silwanus Kettleburn. Przemawiał jak zwykle z szerokim uśmiechem, podpierając się na zbutwiałym kiju i poprawiając protezę nogi, która zaczęła go uwierać.

       Zebrani na polanie przed Zakazanym Lasem uczniowie szóstych i siódmych klas zamilkli. Ta jedna dziewczyna, która wcześniej słabła, teraz prawie leżała na ziemi, trzymana przez dwie inne ledwo stojące się na trzęsących się w kolanach nogach, ale profesor albo tego nie zauważył, albo w ogóle się nimi nie przejął. Słońce dawno zaszło, stali więc w półmroku, mimo że całe błonia oblewał srebrzysty blask księżyca w pełni. Drzewa rzucały na nich cień, tutaj, u stóp mrocznej, tajemniczej puszczy było ciemniej niż na otwartej przestrzeni. Spomiędzy drzew zionęło zimnem, jakby las sam chciał ich od siebie odstraszyć, niepewny, czy widmo zamieszkujących w nim morderczych zwierząt wystarczy.

       – Zebrałem was i dostałem odgórne – mrugnął do zgromadzonych jakby to była najlepsza informacja ze wszystkich możliwych informacji na świecie – pozwolenie na zaprowadzenie was do lasu i pokazanie rzadkich okazów stworzeń i istot mniej mających wspólnego ze stworzeniami… He he he!

       Nikt nie zawtórował w śmiechu. Blaze starał nie rozglądać się dookoła i wyglądać na znudzonego, a przynajmniej obojętnego. Wzrok wbił pomiędzy pnie w ścianie czarnego lasu, jakby chciał się tam czegoś dopatrzeć. Ale nie widział nic poza drzewami i migotliwymi plamami światła księżyca przedzierającymi się przez korony wysoko u góry. Obok niego stała Liv, nieswoja i nieobecna już od dłuższego czasu, może nawet od kilku tygodni. Zawiesił na niej spojrzenie, tylko na chwilkę, ale zwróciła na to uwagę i posłała mu pytające spojrzenie.

       – Boisz się? – wyszeptała, drapieżnie mrużąc oczy i lekko się uśmiechając.

       Umiała udawać. Ale kiedy sądziła, że nikt nie patrzy, Blaze widział coś, czego nie potrafił nazwać. Czego wcześniej nie było na jej twarzy.

       – Pierwszy raz w życiu zobaczę testrale – mruknął wymijająco. Oboje wiedzieli, do czego miała prowadzić ta dyskusja. Niewinne, ale stanowcze nawiązanie do śmierci, którą oboje obserwowali nie tak dawno temu. Ale Evelyn nie dała się podejść. Nie mrugnęła, nie przebiegł jej po plecach dreszcz, nie popatrzyła na niego krzywo.

       – Najwyższa pora – odpowiedziała spokojnie, w jej głosie zadźwięczała zimna i twarda jak stal nuta. Blondyn wiedział, że coś jest nie w porządku, ale nie miał pojęcia co dokładnie.

       – Co prawda – kontynuował profesor, nie zwracając uwagi na ciche rozmowy – dostaliśmy pozwolenie na ledwo zagłębienie się w las, kilkaset metrów najwyżej, granica jest jasno wytyczona… Ale na pewno znajdziemy coś ciekawego! Godnego uwagi!

       Pomruki nasiliły się, ktoś z tyłu zaprotestował cicho. Kettleburn zignorował i to. Zatarł ręce – jedną prawdziwą i jedną protezę – i wyszczerzył się szeroko do zgromadzonych uczniów Hogwartu.

       – No! Komu w drogę! Ruszamy! – wrzasnął wesoło. – Szybciej, szybciej! Zwartą kupą! Nie odstawać, trzymać się razem! Nie gubić się przypadkiem, jak ktoś zauważy braki w ludziach to wołać! I nie krzyczeć bez przyczyny, inaczej nic nie zobaczymy! Chować różdżki, żadnego światła! – wołał dalej, szparkim krokiem ruszając w stronę lasu i wpadając raźno pomiędzy pierwsze z drzew.

       Ponieważ nie oglądał się za siebie i wcale nie czekał na niezdecydowanych czy zbyt przestraszonych, wszyscy od razu zrozumieli, że albo idą szybko i cicho za nim, albo zostają i są zdani sami na siebie. Blaze i Evelyn, a za nimi idący, z powodu braku miejsca obok, Ethan i Rudolf trzymali się razem, szli raczej na końcu pochodu. Cały czas ktoś gadał albo jęczał, ale kiedy przekroczyli wyraźną granicę pomiędzy rozciągającą się na dziesiątki mil ciemną, przerażającą puszczą a bezpiecznymi błoniami, nagle zapadła cisza. Przerywana była co chwila trzaskaniem suchej ściółki pod podeszwami butów lub dźwiękiem świadczącym o tym, że ktoś się potyka. Szli szybko. W ciemnościach, których nikt nie odważył się rozświetlić zaklęciem z różdżki – póki byli w mroku, nie widzieli różnych potworności, których się spodziewać można było w Zakazanym Lesie. Tylko profesor oświetlał drogę na samym przodzie. Fuknął na jakiegoś nieroztropnego chłopaka z Gryffindor’u, który chciał sobie przyświecić pod stopami, coś w stylu „Chowaj to! Niczego przez ciebie nie zobaczymy”.

       – Co za ironia. Niby jak mamy coś zobaczyć w tych ciemnościach… – warknęła Aurora, która szła na samym niemal przodzie z Gemmą i Gabrielle.

       – Żarty sobie stroi – mruknął pod nosem ktoś inny.

       – Cisza! Cisza! – syczał na to profesor, ani na chwilę nie zwalniając kroku.

       I szli w ciszy. Blaze rozglądał się co chwila dookoła, ale nie potrafił spojrzeniem przeciąć ciemności zalegającej w lesie. Czuł obok siebie Liv, ale nie widział jej twarzy, tylko sylwetkę. Czuł też mocniej niż zwykle obecność Ian’a – szedł z przodu, nie było go słychać ani tym bardziej widać, ale blondyn wiedział, że tam jest. Bardziej niż gdziekolwiek, wyczuwał jego bliskość właśnie w tym lesie, mrocznym i niebezpiecznym.

       Nieprzyjemne przeczucie pełzało mu pod skórą, swędząc i drażniąc. Im głębiej w las szli, tym ciemniej robiło się dookoła nich. Wcześniej myślał, że nie było nic widać. Teraz nie dostrzegał nawet własnej dłoni wyciągniętej przed siebie. Miał wrażenie, że…

       – Profesorze! – usłyszał zduszony krzyk, rozpoznał znów głos prefekta Ravenclaw’u, Middleton. – Mieliśmy pozwolenie tylko na wejście kawałek do lasu, nie zapuszczanie się w samo jego serce! – głos jej drżał lekko. Pewnie liczyła kroki i w ten sposób wiedziała, że obiecane wcześniej kilkaset metrów zostało poważnie przekroczone.

       – Jeszcze tylko trochę, jeszcze troszeczkę – odszepnął starszy człowiek i nie zatrzymując się nawet na chwilę, przedzierał się dalej przez coraz trudniejsze do przebycia chaszcze. Wydawałoby się, że z protezą ręki i nogi nikt nie mógłby tak sprawnie i szybko poruszać się w ciemnościach, a jednak jemu doskonale się to udawało.

       Czas mijał. Nie zwolnili, zaprzestali bezsensownych protestów i skupili się na ścieżce pod stopami.

       – Profesorze – cichy, lodowaty szept niespodziewanie rozlał się w powietrzu, przesiąkając grozą lasu.

       Tylko to jedno słowo zatrzymało wreszcie Silwanus’a. Wiedział.

       – Nie ma jej. Chyba nie było jej już od jakiegoś czasu…

       Ktoś zniknął.

       Wrzawa, gorączkowe szepty i nerwowe ruchy w tłumie wybuchły dosłownie po kilkunastu sekundach głuchej, przerażającej ciszy i onieśmielającego bezruchu. Kilka dziewczyn piszczało i zawodziło dziko, ktoś jęczał, ktoś na kogoś krzyczał, potrącali się i popychali jakby chcieli uciec z miejsca, z którego nie było ucieczki. W którą stronę na bezpieczne błonia, a w którą głębiej w las? Uciekać czy zostać w grupie? Pierwotne instynkty, które strach wydobywał z człowieka powodowały, że mało kto myślał o czymś więcej niż swojej skórze.

       Blaze starał się opanować drżenie rąk poprzez mocne zaciśnięcie pięści. Wiedział, że gdzieś niedaleko stoi Evelyn, dopadł więc pierwszą dziewczynę obok i bez wahania złapał ją za rękę. Odwróciła się gwałtownie, żachnęła się i ledwo zauważył, jak w znajomych oczach Liv zabłyszczał dziki strach.

       – Nie strasz mnie, idioto – warknęła złowrogo, ale mocniej zacisnęła swoją dłoń w dłoni blondyna. Teraz nie mógł się trząść, bo zauważyłaby to, poza tym będzie blisko w razie konieczności.

       Poczuł, że ostatnie czego pragnął to zostać w tym lesie samemu.

       Profesor uspokajał, krzątał się między uczniami, z których większość już użyła zaklęcia lumos, starał się załagodzić sytuację, ale sam trząsł się jak osika i nie był już tak przekonujący jak na błoniach. Różdżki rozświetliły mrok puszczy, wydłużyły groźnie cienie, zarysowały kontury lasu dookoła. Wystawiały jak na dłoni grupę ludzi wszystkim stworzeniom zamieszkującym ten teren.

       Nagle Blaze poczuł subtelne, paradoksalnie bardzo jednoznaczne muśnięcie na przedramieniu, obrócił się w jednej sekundzie, dostrzegł rys twarzy starego przyjaciela już opuszczającego krąg światła. Instynkt samozachowawczy Hathoway’a wariował, podjął beznadziejną próbę zabronienia mu tego, co chciał zrobić, ostrzegawcze obrazy pojawiły się przed oczami i zaraz zniknęły. Nie minęło nawet kilka sekund, kiedy puścił dłoń dziewczyny, w oczy błysnęło mu światło cudzej różdżki. Już się odwrócił. Jak we śnie, jakby to nie on kierował swoim ciałem, jakby nagle powietrze nie było już mieszaniną gazów ale lepką, błotnistą mazią, przez którą trzeba się przedzierać. Żołądek ścisnął się mocno, w uszach krew szumiała tak głośno, że nie słyszał niczego poza własnym przyspieszonym biciem serca.

       – Co… Do cholery, Blaze! – Usłyszał stłumione do szeptu swoje imię wypowiedziane przez Evelyn. Złapała go za rękaw, ale wyrwał się jednym mocnym szarpnięciem, zły, że ktoś śmie mu przeszkadzać.

       – Zostaw mnie. Muszę iść, to jedyna szansa – odpowiedział spokojnie. Zdziwił go ten ton głosu, tak bardzo nieadekwatny do burzy, która rozszalała się na całego we wszystkich jego trzewiach.

       Ian go wzywał. Nie widziała tego, nie zrozumiała go. Nie tłumaczył, przeczuwał że chciałaby pójść za nim, do niego, a do tego nie mógł dopuścić. To sprawa  t y l k o  jego i Ian’a.

       Tak mu się zdawało jeszcze wtedy, kiedy wpadł pomiędzy drzewa i zniknął w mroku tam, gdzie wcześniej Ramsay. Tak mu się zdawało, bo nie widział błysku zrozumienia w błękitnych oczach. I ostatecznie, tak mu się zdawało, bo nie widział jak blondynka odłącza się od tłumu, wykorzystując wrzawę i zamieszanie, jak idzie jego śladem. Bezwzględna i silna mimo przerażenia, zimna i opanowana mimo wahania.

       Czarny las, którego nie odważył się rozjaśniać światłem różdżki, napawał go pierwotnym strachem, przerażeniem znajdującym ujście w szaleńczym biegu, przedzieraniu się przez niższe warstwy drzew. Coraz rzadsze i rzadsze, a to oznaczało jedno – w stronę serca puszczy. Blaze nie wiedział dokładnie, gdzie biegnie. Wydawało mu się, że dalej w lesie majaczy mu postać Ian’a i tego się trzymał. Serce waliło jak oszalałe, blondyn ledwo łapał oddech w ściśnięte strachem płuca. Tylko biegnij.

       Biegnij tam, tam czeka na ciebie coś, ktoś, Ian. Śmierciożercy.

       Za tobą goni śmierć. Przed tobą jest życie. Zostaw przeszłość. Diabelski młyn, z którego nie można wysiąść jeśli chce się żyć.

       Wydawało mu się, że pośród pni lśnią drapieżnie dzikie, żółte oczy, błyszczy ślina pomiędzy kłami. Tempo wyznaczał jego własny puls. Słyszał warczenie, chrzęst ściółki nie pochodzący spod jego stóp. Czuł piekące zadrapania na przedramionach i udach od wystających suchych patyków, które co chwila szarpały mu ubranie i skórę.

       I wreszcie wyraźna sylwetka Ian’a przed oczami, wyrastająca z mroku i tak idealnie do niego pasująca, jakby był częścią puszczy. Zatrzymał się przy nim, nieco z tyłu, dysząc ciężko, czując walenie serca w skroniach i u dołu brzucha. Nic nie mówił, nie czekał na wyjaśnienia, czekał na znak. Rozumieli się bez słów, jak za dawnych czasów; wystarczyło jedno spojrzenie.

       – Bracie. – Głos roztoczył dookoła blondyna swoje ramiona, chłodne i mocne. Drgnął. Oglądnął się, ale nie widział jej twarzy, a Ian stał nieporuszony, niczym marmurowy posąg, stabilny i niezniszczalny. – Ramsay. Dobrze, że ktoś w tym zamku ma jeszcze głowę na karku – dodał kobiecy głos z wyczuwalną nutą ironii.

       Blaze się nie denerwował mimo wyraźnej obrazy w jego kierunku. Czekał, aż Willa wyjdzie z ukrycia. Wiedział, że nie jest sama, a przynajmniej przypuszczał, że nie znalazł się tu tylko po to, żeby spotkać się z siostrą.

       – Mieliśmy szczęście – rzucił obojętnie Ramsay, pierwszy raz poruszając się po to, żeby odwrócić się do Blaze’a. – Wzięliście tą dziewczynę czy sama się zgubiła? – zapytał Willę, ale patrzył prosto na blondyna. Wtedy uderzyły go wreszcie ponure, choć oczywiste fakty. Ian wiedział więcej, był bardziej niż on wtajemniczony. Wiedział o tym dziwnym spotkaniu, przypuszczał, że ten wypadek przy pracy Kettleburn’a wcale nie był wypadkiem… Blaze poczuł się upokorzony i zły.

       – Sama – odpowiedziała kobieta, wstępując wreszcie w krąg światła rzucany przez różdżkę Ian’a i lekko wzruszyła ramionami. – Blaze, czy ty nic nie jesz w tej pieprzonej szkole? – Nieistotne pytanie dopełnił grymas na jej twarzy.

       Zignorował jej uwagę, przeniósł lśniące wściekłością spojrzenie na chłopaka. Były przyjaciel, z którym ciągle rywalizował, a teraz drażniąco przegrywał. Blaze dygotał ze złości, czuł się jak małe dziecko, któremu nic nie trzeba tłumaczyć. Miał ochotę wrzeszczeć, ale starał się nie uwidaczniać tej strony charakteru w tym momencie, w tym dziwnym zbiegu okoliczności, który przestawał być tylko przypadkiem w jego oczach. Wściekłość jeszcze do niego wróci, teraz stłumiona później odbije się echem i eksploduje. Mimo tej świadomości powstrzymał ją.

       – Chodźmy, czekają na nas – rzuciła nonszalancko Willa, odwracając się znów w stronę ciemnej ściany lasu. Zniknęła w mroku pierwsza. Za nią zniknął Ian i Blaze idący ramię w ramię.

       W ciemności została tylko sparaliżowana tym obrazem i kilkoma słowami dziewczyna. Nieco z tyłu, niezauważona, stała i nie potrafiła opanować drgawek, które wstrząsały jej silnym, wysportowanym ciałem. Przezwyciężyła słabość, postawiła jeden krok, później następny i zaczęła skradać się za nimi na przekór samej sobie. Bieg przez las. Oni we dwoje. Tak, zdecydowanie niezgodnie z podszeptami rozumu krzyczącego „uciekaj stąd!” ruszyła dalej przed siebie.

       Po krótkim i tym razem spokojnym spacerze Willa kazała im się zatrzymać w głębokim cieniu, a Blaze wyłapał kształty rysujące się na małym skrawku łysiny lasu. Nic nie zasłaniało ich twarzy, musieli zostać z tyłu, niezauważeni przez ofiarę. Zrozumiał to, kiedy siostra naciągnęła na twarz czarny kaptur i założyła lśniącą, przerażającą tylko ze względu na przynależność, maskę.

       Przypatrzył się. Około siedmiu ludzi w kapturach, stojących w półokręgu. Dreszcz przebiegł mu po plecach, kiedy zauważył jeszcze jeden mały szczegół. Ktoś zwinięty w kłębek u ich stóp, trzęsące się jak galareta ciało. Zerknięcie kątem oka na Ian’a wystarczyło, żeby zauważył, że i on nie spodziewał się takiego obrotu wydarzeń.

       – Zaczynajmy – rozległ się opanowany, zimny głos spod jednej z masek. – Gdzie oni są?

       – J-jja… Ja nii-ic nie wieeem!… – stękając i sapiąc, jąkając się i potykając o słowa dotarła do ich uszu stłumiona odpowiedź osoby leżącej na mokrej ściółce. – Błagam! Nie-ee wiem! Litościii!...

       Blaze zrozumiał, że to zła odpowiedź. A utwierdził się w tym przekonaniu pod wpływem krwistego światła rzucającego poświatę na to, co się dzieje i przeszywającego ciszę lasu wrzasku. Wrzasku, jakiego normalna osoba w zwykłej sytuacji nie dałaby rady wydać. Człowiek ten wygiął mocno kręgosłup i darł się w konwulsyjnych drgawkach. Oboje, Blaze i Ian, dali radę z tej odległości dostrzec przekrwione białka oczu uciekających w tył czaszki.

       – GDZIE ONI SĄ?! – ryknął inny głos, mocno zabarwiony emocjami i tym różniący się od wcześniejszego, lodowatego i spokojnego.      

       Cruciatus lśnił w mroku, ofiara wrzeszczała i charczała, echo niosło te odgłosy daleko, daleko w głąb lasu.

muzyka

       Laurissa usłyszała krzyk, choć z odległości, w której się znalazła, nic nie widziała. Zwolniła, zatrzymała się całkowicie. Zaciśnięte mocno szczęki zaczęły boleć, ale nie zwróciła na ten ból uwagi. Paznokcie wbijające się w środki dłoni raniły skórę. Ramieniem oparła się o najbliższy gruby pień drzewa, zsunęła się po nim i zwinęła w kulkę, głowę chowając pomiędzy kolanami. Była sama.

       Tylko ona i ten wrzask. I odrętwienie, nagłe, obejmujące całe jej jestestwo, znieczulenie, dziwnie nie pasujące do tego, co powinna czuć w takiej chwili. Nie było bólu i strachu.

       To Ian pierwszy ją zauważył. Po wszystkim odwrócił się z zamiarem odejścia, a strumień światła padł na czubki jej butów. Najpierw gwałtownie się wyprostował. Ale zareagował natychmiast. Zgasił źródło światła. Nie zdradzającym nerwów krokiem podszedł do niej, odprowadzony spojrzeniem blondyna. Poznali się bez patrzenia na siebie, w ciemności, bo ich obecność dla siebie nawzajem była wyuczona na pamięć. Laurissa wstała, nie korzystając z ręki, którą do niej wyciągnął. Objął ją, zaczął prowadzić i przed tym się nie broniła. Musieli odejść, zniknąć z terenu, w którym Śmierciożercy mogliby ją zauważyć lub wytropić. Wrócić na teren szkoły, za bariery ochronne, w bezpieczne miejsce.

       Razem, przylegając do siebie i jedno podpierając się na drugim, odeszli.

       Nigdy nie dam rady ci go odebrać, dlaczego tak się tego boisz, idiotko?

       Pustka i żal. Ogarnął go głęboki, jadowity smutek sączący truciznę prosto do serca. Wzbraniał się przed takimi uczuciami, ale one same go odnalazły i bez pozwolenia wtargnęły do jego życia.

       Stał w ciemnościach jeszcze długo po tym, jak ta dwójka zniknęła w mroku, słyszał trzask deportujących się po kolei Śmierciożerców. W końcu poczuł, że został sam. Samotność tym razem była bardziej dogłębna, raniąca o wiele mocniej niż w zamku, gdzie zewsząd otaczali go ludzie – tutaj naprawdę nie było nikogo poza nim. Wolno, krok po kroku, jakby dopiero uczył się chodzić, ruszył w kierunku błoni. Wydostanie się z zakazanego lasu zajęło mu o wiele więcej czasu niż wejście do niego. Pomogła mu w tym znacznie jasna, sztuczna poświata przedostająca się głęboko w las. A kiedy wyszedł na błonia, zauważył tumany nauczycieli i uczniów kręcących się nerwowo, pokrzykujących, miotających się po polanie. Zrozumiał, że to przyspieszona akcja ratunkowa.

       Obojętność, która go ogarnęła, pustka i zimno przenikające do szpiku kości nie pozwoliła mu na przejęcie się tym.

       – Panie Hathoway! – wrzasnęła McGonagall, biegnąc w jego kierunku z pielęgniarką ze Skrzydła Szpitalnego. – Czy nic panu nie jest? Widział pan kogoś? Czy coś się stało? Czy coś się  p a n u  stało? Proszę natychmiast powiedzieć!

       Potok słów zalał mu umysł, ale nie potrafił znaleźć chociaż jednego słowa, którym mógłby jej odpowiedzieć. Pokręcił więc głową w odpowiedzi. I wyminął je obie.

       Ian i Laurissa stali nieco dalej, wypytywani przez innego profesora. Oboje mieli oczy utkwione w ziemi i tylko potakiwali lub zaprzeczali. Tym razem trzymali dystans między sobą. A kiedy nauczyciel poradził im udanie się do dormitorium i odszedł, nie spojrzeli na siebie. Blaze stanął obok nich, chociaż rana, która pojawiła się w jego umyśle wtedy, w lesie, nagle poszerzyła się o kilka milimetrów. Miał wrażenie, że ktoś bez jego pozwolenia grzebie w niej brudnymi palcami.

       – Co wyście tam robili? – zapytała cicho, przecinając swoim głosem ciszę. Pytała retorycznie, sama nie chciała usłyszeć odpowiedzi.

       Po tych słowach Blaze poczuł, że do rany ktoś brutalnie wepchnął całą rękę aż do łokcia.

______________

Pierwszy raz w życiu pisałam rozdział dwa miesiące D: ostatnie akapity (a może i całość?) wyciśnięte na siłę, żeby nam tutaj forum nie umierało tak bezdusznie. Jak sądzę, ocena nie będzie za wysoka ale przynajmniej będzie w ogóle! c:

Ach, przepraszam że nie wszystkie postacie się pojawiły, no i że niektóre potraktowałam po macoszemu :<