Rozdział 4: Tajemnice ciemnosci

muzyka 

          Zatrzymaj się. Rozejrzyj. Zauważ ten świat, pełen cierpienia niewinnych. Widzisz te łzy, te puste oczy? Słyszysz szloch i ciche wołanie o pomoc? Czujesz zapach przelanej krwi? Dotknij ran. Zasmakuj gorzkiego żalu. Zrób to chociaż raz. A potem idź i dalej oglądaj te same obrazy. Szyderczy śmiech niech rani twoje uszy. Mrok niech otacza twoje ciało. Zielony promień niech mija cię o cal. Ciebie, który jesteś nagi w tym świecie. Biegnij i szukaj choć iskry. Jednego, małego promienia, który możesz uratować. Znajdź go. Rozpal na nowo ognisko nadziei. Obudź inne uśpione dusze. Pokaż swą siłę i moc. Udowodnij, że dobroć i miłość są silniejsze. Wyciągnij dłoń.

          Krzyk, pełen przerażenia poruszył ścianami wieży Gryffindoru w dormitorium dziewcząt z szóstego roku. Abigail podniosła się z łóżka do pozycji siedzącej i ciężko oddychała. Nie widziała lekko karcących, ale i równie przepełnionych troską spojrzeń współlokatorek. Znów była w domu swego ojca. Ponownie czuła na sobie zaklęcie Cruciatus, którym tak często ją obdarzał. Widziała zemdlone z bólu ciała matki i czteroletniej siostry. Była tam każdej nocy.

          Dziewczyny wpatrywały się w cień na zasłonie jej łóżka, który trząsł się, ale nic nie mówiły. Ostatnio zbyt często były wybudzane w ten sposób. Żadna nigdy nie zapytała Abby o jej sny. Nie podchodziły do niej i nie wyciągały pomocnej ręki. Bały się usłyszeć prawdę, którą krył ten krzyk. Lękały się usłyszeć historii, która mogłaby wplątać je w niechciane problemy. Strach był tak głęboko w nich, że zapomniały o cechach, które powinien posiadać prawdziwy Gryfon. Teraz nie liczyło się nic poza dobrem własnym i własnej rodziny. A nazwisko Haggis równało się śmierciożerca, o czym doskonale wiedziała cała szkoła. 

          Kotary łóżka przy oknie cicho się rozsunęły i blask księżyca padł na bladą, ocierającą pot z czoła młodą kobietę. Wstała i wyszła bez słowa. Nikt za nią nie poszedł. Nikt nie podniósł wzroku. Tylko lekko falująca kotara mówiła o tym, że ktoś przed chwilą się poruszył. I dormitorium ponownie pochłonął mrok i strach.

muzyka

          W Wielkiej Sali panował tradycyjny, popołudniowy rozgardiasz. Przy wszystkich stołach słychać było śmiechy i typowe dla młodych ludzi rozmowy. Dumbledore szepnął coś o słońcu za oknem na widok zniesmaczonej hałasem profesor McGonagall. Slughorn z wielkim zapałem opowiadał młodej pani Sprout o planowanym spotkaniu Klubu Ślimaka, na które serdecznie ją zapraszał. Nie zapomniał również wspomnieć o młodych liściach Tentakuli, które bardzo przydałyby mu się na planowaną lekcję eliksirów. Chociaż prawdę mówiąc i nauczyciel eliksirów jak i młoda Pomona wiedzieli, że były one dość dużo warte w świecie czarodziei i raczej nie wykorzystywano ich w dziedzinie Horacego. Stary Ślimak zawsze upatrywał głębszych interesów w osobach zapraszanych na jego wieczorne przyjęcia.

          Na językach uczniów wciąż pozostawała ostatnia impreza w Pokoju Życzeń, szczególnie wśród szósto- i siódmoklasistów. Gdzieś przy stole Ravenclawu, wśród mnóstwa fanek, Ezra Bennett wspominał bójkę, w którą wdał się podczas szkolnego wydarzenia. Głośno i negatywnie wypowiadał się na temat Hathoway'a, tak aby doszło to do wszystkich dziewcząt wokół niego zgromadzonych jak i do tych, które siedziały dalej. Jawnie stwierdził, że ,,stłukł Ślizgona na kwaśne jabłko", co Krukoni przywitali z wielkim entuzjazmem, zaś dom Węża burknął coś w odpowiedzi. Abigail tylko westchnęła pod nosem, kręcąc głową. Wiedziała, że gdyby Blaze siedział teraz przy stole to rzuciłby się na Ezrę. I Krukon też o tym wiedział, dlatego zakończył temat widząc jak wchodzi wraz z Liv i Leilą do Wielkiej Sali. Sullivan zaczepiała chłopaka, ale ten szedł wciąż niewzruszony, jakby o czymś zażarcie myślał i tylko to było w tym momencie ważne. Szedł dostojnym, arystokratycznym krokiem patrząc z góry na wszystko, ale jakby niczego nie widział. Abigail odwróciła głowę, nie chcąc napotkać tego spojrzenia. Chciała ukryć sama przed sobą, że wciąż myślała o słowach Ślizgona wypowiedzianych tym cichym, pełnym władzy głosem. Zamykając oczy widziała go z twarzą we krwi, z zimnymi oczami, ale jakimś tajemniczym błyskiem. Najgorsze jednak było to, że czuła jego dotyk, lodowaty ale delikatny. Zadrżała. Obejrzała się za siebie i wzrokiem wyszukała oczy chłopaka. Też patrzył nią, ale zupełnie inaczej niż wcześniej. Choć dzieliły ich dwa stoły, czuła dziwne napięcie wywołane tym kontaktem. Oboje wiedzieli, że to nie znaczy nic dobrego.

          -Patrzcie! - ktoś krzyknął przy stole Hufflepuffu, czym przerwał spojrzenie.

          Wszyscy odwrócili się jak jeden mąż we wskazywanym kierunku. Stary, dobry Connecticus Quintus ciągnął za sobą Mykewa Oswalda, wywołując śmiech na sali i głupi uśmiech Dumbledore'a. W głowie dyrektora już brakowało miejsca, aby spamiętać wszystkie żarty Puchona, a tym bardziej wymyślać dla niego kary. Szesnastolatek, jako że był sporo wyższy od nauczyciela Wróżbiarstwa, wyrwał mu się twierdząc, że sam potrafi iść. Nie spodziewał się jednak, że zostanie ugryziony w łokieć, w czasie kiedy chciał z gracją wyminąć profesora. Wydarzenie to wywołało nie mały śmiech wśród uczniów, lecz szybkie spojrzenie Quintusa sprowadziło wszystkich na ziemię i tłum odwrócił się z powrotem w stronę swoich talerzy.

          Fenton i Wayland Ayers, którzy nieprzerwanie rozmawiali o imprezie, aktualnie zaczęli kłótnię na temat zespołu, który raczył zabawiać towarzystwo przez większość wieczoru.

          -Ten Anthony Carroll, wyrobił się przez ten rok. Teraz gra naprawdę dobrze -zaczął z entuzjazmem Wayland.

          Kilka osób wokół pokiwało mu twierdząco, na co on tylko uśmiechnął się szeroko. Uważał się za znawcę muzyki.

          -Cóż, mam inne zdanie, bracie – odpowiedział profesorskim tonem Fenton.

          -I robisz to tylko dlatego, żeby się ze mną nie zgodzić.

          -Prawda.

          Uderzył go lekko w tył głowy, na co brat tylko oddał mu kuksańca w bok. Było to tak tradycyjne zachowanie przy stole uczniów z domu Lwa, że nawet nikt przez chwilę nie pomyślał, że pomiędzy rodzeństwem wywiąże się kłótnia. Abigail tylko uśmiechnęła się do chłopców, kiedy ci puścili jej jednocześnie oczko. Każdy zewnętrznym, tak aby wyglądało to zabawniej. Lizzy Harper, która przechodziła akurat obok zaśmiała się w głos z chłopców, ale ci nawet nie zwrócili na nią uwagi, poświęcając ją kapitanowi Gryfonów – Aaronowi, który akurat usiadł obok Abby. Chłopak był ewidentnie lekko zdenerwowany.

          -Earnshaw, znów zajęła mi boisko dokładnie wtedy, kiedy miał być trening – warknął.

           Bliźniacy, jakby czując jego zły humor, postanowili się nie odzywać w sprawie quidditcha. Ab, nigdy nie potrafiła wyczuć tego momentu u Aarona, a chłopcy jak na złość nie podpowiedzieli jej.

          -I na kiedy zamówiłeś? - zapytała.

          -Na sobotę o ósmej.

          W drużynie domu Lwa wybuchł jęk protestu. Sobota była uważana za dzień odpoczynku, a ich kapitan nie miał serca chcąc budzić ich przed ósmą.

          -I jeszcze powiedz, że znów zaczniemy od stu okrążeń wokół boiska. Świetnie – humor Abigail, choć i tak niezbyt pozytywny, zepsuł się do końca.

          Aaron doskonale wiedział, że Abigail każdy ranek przed śniadaniem spędzała poza pokojem wspólnym Gryffindoru, choć nie wiedział gdzie dokładnie przebywała. Miał jednak świadomość, że nienawidziła jak ktoś jej zmienia plany. Ale w sprawie quidditcha był nieugięty.

          -Znów coś ci nie pasuję, Haggis. Wieczne fochy urządzasz – powiedział ostro.

          -A ty znów nie potrafisz zauważyć, że już dawno nauczyliśmy się latać, Bilshwick.

          -Dziewczyno, to jest rozgrzewka. Wolisz robić mugolskie pompki?!

          -Chociaż poprawię siłę w rękach, a nie rozchoruje się od bezsensownego latania wokół boiska w mroźny poranek! 

           Dwójka znajomych kłóciła się w najlepsze, kiedy pałkarze siedzący dokładnie naprzeciwko pary papugowali ich, wywołując śmiech wśród reszty uczniów siedzących niedaleko. Ci jednak nie wiedzieli nic poza swoimi rozwścieczonymi twarzami. Pewnie kłóciliby się tak w nieskończoność, gdyby nie profesor McGonagall i jej pretensja w głosie. Opiekunka nie chciała, aby cała szkoła znała taktykę gry jej drużyny. A niestety mogło do tego dojść, gdyż coraz więcej uczniów odwracało się w stronę Aarona i Abigail. Dziewczyna, chcąc ochłonąć, wstała i wyszła z Wielkiej Sali kierując się stronę biblioteki. Chciała znaleźć coś na temat rozgrzewki przed treningami, aby udowodnić kapitanowi swoją rację. Jej próby zawsze kończyły się fiaskiem, ale nigdy nie rezygnowała z prób.

muzyka

          W listopadzie słońce szybko chowało się za horyzontem, zabierając ze sobą dobry humor Hogwartczyków. Mrok miał to do siebie, że budził w ludziach strach, dlatego mało ludzi chodziło po korytarzach, woląc pozostać w bezpiecznych i ciepłych pokojach wspólnych. Abigail nie należała do tych osób. Wracała lekko skruszona z biblioteki, gdzie nie znalazła zupełnie nic na udowodnienie swojej racji w sprawie treningów quidditcha. Wręcz przeciwnie, w jej ręce wpadła książka z której na pewno korzystał Aaron. Dziewczyna planowała przyznać się chłopakowi do błędu, ale przypominając sobie ostatnią lekcję eliksirów traciła do tego zapał. W końcu przez Aarona i jego nieudolność do tego przedmiotu miała zadaną dodatkową pracę domową. Nie licząc smrodu, jaki ciągnął się za nią przez parę godzin. 

Ab musiała jednak przyznać, że czasem specjalnie wywoływała kłótnie z kapitanem drużyny. Dzięki nim zapominała o problemach, które coraz bardziej jej doskwierały. W czasie sprzeczki i długi czas po niej jej myśli kręciły się wokół Aarona i ripost, które mogła użyć, ale nie wpadła na nie wcześniej, czego bardzo żałowała. 

Rechot żaby przestraszył dziewczynę i zaczęła się rozglądać wokół siebie, szukając źródła dźwięku. Szybkie zaklęcie Lumos i dobry wzrok pozwoliły jej odnaleźć Pianka, ropuchę Katie Timms. Gryfonka uśmiechnęła się i wyciągnęła dłoń, na którą zwierzę zgrabnie wskoczyło ponownie rechocząc. 

          -Witaj Marshmallow, gdzie zgubiłeś swoją wygadaną właścicielkę? 

          W odpowiedzi tylko wyciągnął swój długi język, aby złapać lecącą do wciąż zapalonej różdżki ćmę. 

          -Nox.

          Teraz korytarz oświetlał tylko blask księżyca, wpadający przez gotyckie okna zamku. Abigail zawróciła w kierunku lochów, w których okolicy znajdowała się kuchnia. Wiedziała, że gdzieś w pobliżu jest również pokój wspólny Puchonów, dlatego tam postanowiła szukać Katie. Dziewczyna musiała popadać w obłęd, co robiła za każdym razem, gdy jej ropucha znikała. Czyli mniej więcej raz w tygodniu. Magiczne zwierzęta miały to do siebie, że lubiły chodzić własnymi ścieżkami. Nawet te małe płazy. 

Korytarz w lochach był oświetlony starymi pochodniami, co dawało mu jeszcze bardziej mroczne zabarwienie. Każdy cień mógł być postacią, a każdy wiedział, że w ciemności zawsze czai się zło. Sama Abigail nie wiedziała czy idzie w dobrym kierunku, ponieważ nigdy w kuchni nie była. Żałowała, że nie zapytała o to Fentona i Waylanda, którzy zaopatrywali w kremowe piwo pokój wspólny Gryfonów po każdym meczu quidditcha. Idąc samotnie korytarzem w jej głowie znów pojawił się obraz ze wspomnień, którego wcale nie chciała pamiętać. Nie dało się jednak ukryć, że lochy Hogwartu wyglądały bardzo podobnie jak lochy w domu jej ojca. Tylko tu nie było kajdan na ścianach i mrocznego znaku, wypalonego magicznie na niskim suficie, który codziennie oglądała.

          -Abby!- usłyszała za sobą, na co podskoczyła zaskoczona.

          Katie zbiegła do niej ze schodów z prędkością światła. Zanim Haggis zdążyła się zorientować co się w ogóle dzieje, już była w ramionach Puchonki, która ściskała ją tak, jak tylko ona potrafiła. Ab, niezdarnie odwzajemniła uścisk, uwalniając rękę z ropuchą, która wydawała się już dusić.

          -Wreszcie, rany, nawet nie wiesz ile musiałam go szukać, łażę w tą i z powrotem i dosłownie nigdzie go nie było. Patrzę, a on siedzi wygodnie w twoich rękach. Chodź tu, ty śluzowaty brzuszku ty!- wyrwała Pianka z rąk dziewczyny, na co ten zarechotał wesoło. -Dziękuję ci bardzo, że go znalazłaś i w ogóle. W sensie, proszę cię, szukam od... dawna, a ledwo przeszukałam trzy wieże i część błoni. Raju, ale ci dziękuję! Uratowałaś mu życie, daję słowo, umarłby beze mnie i to nie tylko z tęsknoty. Kochanie ty moje, ty!- zaczęła tarmosić zwierzaka za łapę, na co ten spojrzał na nią z wyrzutem. -Zwierzęta są koszmarnie nieodpowiedzialne, całe szczęście, że ty taka nie jesteś i go znalazłaś. Zaraz by pewnie uciekł do jeziora, ha, jeszcze czego, ropucha w jeziorze by żyła. On nawet przed wodą z kranu ucieka. 

           Dziewczyna spokojnie brnęła w swój dziękczynny monolog, którego Abigail słuchała już trochę uspokojona, lecz wciąż z szybko bijącym sercem. To nie miał być jednak koniec atrakcji na dzisiejszy wieczór.

Tym samym korytarzem, z zapaloną różdżką, zmierzał ktoś jeszcze. I nieuchronnie zbliżał się w kierunku dziewczyn, choć nie spodziewał się tu nikogo. Wychodząc zza rogu tylko uśmiechnął się pod nosem i cicho ruszył w ich kierunku.

Przerwanie wywodu na temat samotnego życia ropuchy było zaskakujące nie tylko z powodu, że zostało zatrzymane w połowie zdania, ale również dlatego że Puchonka zaczerwieniła się lekko i jej mina ewidentnie nie była przyjazna. Abby, odwróciła się i już wiedziała, co było tego przyczyną. W ich kierunku zmierzał Blaze Hathoway, co nie mogło oznaczać niczego dobrego. Obie uczennice wiedziały, że chłopak nie przejdzie obok nich bez słowa, a Gryfonka nawet na to liczyła.

          -Abigail -powiedział tonem, który pamiętała z imprezy, -miło cię widzieć.

          -Nie powiedziałabym, że miło, ale chyba mamy sobie coś do wyjaśnienia.

          -Abby, wszystko w porządku? - zapytała zaskoczona Puchonka.

          Pokiwała twierdząco głową, chociaż po jej minie można było poznać, że nie była tego taka pewna. W tym momencie nie była pewna niczego. Katie pożegnała się i skierowała się w kierunku schodów, co i raz odwracając się, jakby bała się o koleżankę. 

I znów pojawiło się to napięcie, które towarzyszyło tej parze podczas wieczoru w Pokoju Życzeń. Ab delikatnie odwróciła się w kierunku Ślizgona, bojąc się jego bliskości, ale jednocześnie nie chcąc tego pokazać. Stał bardzo blisko, opierając się jedną ręką o ścianę tuż przy głowie Gryfonki. Ich twarze tylko dzieliła jego różdżka, z której jarzył się jasny płomień zaklęcia Lumos.

          -Cóż za romantyczna sceneria -powiedział z szerokim uśmiechem, w którym jednak nie było ni cna romantyczności. - Chciałaś mi coś wyjaśnić, jak mniemam.

         -Masz się za następce czarodziejskich technik, który jako jeden z niewielu może ją zgłębiać -zaczęła bez ogródek. -Dorastałeś wśród magii. Towarzyszyła ci ona każdego dnia. Dlaczego, powiedz mi, tak mało wiesz?

          Nawet Abby zaskoczyła jej pewność siebie. Teraz jednak chciała mu pokazać, jak bardzo różni się od ludzi Czarnego Pana. W głębi serca chciała także, żeby on ją zrozumiał. Była to chęć tak głęboko ukryta, że siła z jaką wypłynęła na wierzch pobudziła Ab do działania. Blaze opuścił rękę, tracąc swoją twardość i w oczach pojawiło mu się niechciane zaciekawienie. Dziewczyna pokręciła głową, jakby ze smutku, co jeszcze bardziej wprawiło Blaze'a w osłupienie i kiedy skierowała się w górę schodów, poszedł za nią. Abigail wiedziała, że tak będzie.

          -Patrzysz na wszystko z góry, nie pozwalając aby cokolwiek ci pokazano. Ty myślisz, że są ludźmi tylko ludzie, których ludźmi nazywać chcę twój świat. Lecz, jeśli rozejrzysz się wokoło, zobaczysz pełno radości wśród mugolaków i czarodziei półkrwi. Przypomnij sobie King Cross, który zbudowali mugole. Big Ben. London Eye. To nie sprzymierzeńcy Sam-Wiesz-Kogo to stworzyli. Czy wiesz czemu tak przeraża mnie sowia poczta każdego ranka? I dlaczego słyszysz szloch na korytarzach? 

          Dziewczyna oparła się o parapet i wpatrzyła się w mrok za oknem. Ona jednak widziała w tej ciemności coś więcej niż zwykły przechodzeń. Blaze niepewnie podszedł do niej i szukał na czym zawiesiła wzrok, lecz nic nie potrafił dostrzec. 

          -Idź do kuchni i porozmawiaj ze skrzatami domowymi jak z równymi sobie -powiedziała wprost. -Podejdź do Allison Reynolds i powiedz, że choć jest mugolką to równocześnie niesamowicie gra w quidditcha. Jesteś w stanie to zrobić?

          Chłopak już chciał się gorzko zaśmiać z absurdalnych, według niego, pomysłów Abigail, ale ta położyła mu palec na ustach skutecznie go uciszając, 

         -Chcesz dołączyć do Tego-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać i zdobyć świat – spuściła wzrok, pogrążając się w dziwnym letargu i milknąc na chwilę, -lecz to będzie tylko świat. Tylko świat, Blaze. Nie to co on może ci dać, jeśli będziesz starał się żyć z nim w zgodzie.

          Wpatrywała się w niego oczami pełnymi tajemniczego błysku, którym chciała przebić mur wybudowany przez chłopaka. Ten jednak nie zdradzał swoich uczuć w żaden sposób. W głowie Abby pojawiło się pytanie, czy Hathoway ma jeszcze uczucia. Szukała ich w jego rozszerzonych źrenicach, ale nie potrafiła nic dostrzec. 

Wracając do dormitorium marzyła tylko o głębokim śnie, w którym nie pojawi się żaden zwolennik Lorda Voldemorta. W tym samym momencie jego zwolennicy torturowali jej małą siostrę, która na własne oczy patrzyła na śmierć matki.

_________________________________

Stresuję się komentarzami chyba bardziej niż maturą. 

Starałam się wspomnieć o wielu bohaterach, resztę proszę o wybaczenie. 

Czekam z niecierpliwością na oceny i liczę, że się w miarę podobało.

W tytule specjalnie nie użyłam polskich znaków, dla estetyki.

Dobra, bo z tego stresu się zbytnio rozgadam. 

Liczę tylko, że wywołałam w Was jakieś emocję, bo to jest najważniejsze :)