X. Wichura

muzyka

         Ian leniwie rozłożył się na ławce, patrząc tępym spojrzeniem na książkę, która leżała przed nim otwarta na zupełnie przypadkowej stronie. Ignorował obecność przyjaciela u swojego boku, ignorował nawet podniosły głos nauczycielki transmutacji. Skupiał spojrzenie na ciemnej oprawie książki, jakby ta zawierała przepis i odpowiedź na pytanie, które nieświadomie powtarzał sobie w kółko w głowie. Po wydarzeniach ostatnich tygodni niczego nie mógł być pewny. Nie mógł nawet być pewny siebie. Zauważył, że dłoń lekko mu się trzęsie, więc czym prędzej zacisnął ją na kolanie.

         Uważaj czego sobie życzysz, bo może się to spełnić.

         Ktokolwiek to zauważył, musiał posiadać niezwykłą wiedzę na temat zasad funkcjonowania oraz zdolność przenikania i rozumienia ludzkich umysłów. Tak wielką, że nawet młody Krukon mu jej zazdrościł. A on mało czego i mało komu potrafił zazdrościć.

         Rozejrzał się dookoła, podnosząc się z ławki kiedy wyczuł na sobie baczne, milczące spojrzenie nauczycielki. Nie musiał skupiać się na lekcji, już dawno udała mu się jedna z trudniejszych transmutacji, którą pokazywała. Poza tym Ian był zmęczony swoim otoczeniem i okazywanie tego, zupełnie jak dziecko, było dla niego najodpowiedniejszym zachowaniem. Ludzie pojawiali się koło chłopaka i znikali, krążyli, nie zostawiając głębszych śladów, a może to on nie pozwalał sobie uzależnić się od innych. Liv pochylała się nad skowronkiem, który stał spokojnie na ławce, ale była rozkojarzona i zaklęcie nie wychodziło. Ian skupił na niej wzrok i spostrzegł od razu, że coś ją rozprasza. Znał ją nie od dziś. I właśnie dlatego odwrócił spojrzenie. Nie chciał nawiązywać kontaktów. Nie chciał się przyjaźnić, kochać ani nawet nienawidzić. Emocje nie dawały mu siły. Wiedział, że uczucia czynią go słabym i podatnym na ciosy, dlatego powoli zaczął wznosić mur bezpieczeństwa.

         Spojrzenie skierowane prosto na Blaze'a nie było krokiem, który przybliżał go do takiego celu. Ślizgon był mistrzem odgradzania się ostrokołem od innych ludzi i w akcie desperacji Krukon gotowy był nawet zapytać go o radę. Od niedaleko siedzącego Lestrange'a bił nieprzyjazny chłód. Ian znów położył głowę na ławce. Obserwacja książki była najbezpieczniejszym rozwiązaniem w tej sytuacji.

         - Drodzy państwo, nadeszła pora na koniec lekcji. Proszę przynieść eseje na przyszły tydzień. Co najmniej pięć stóp długości! – ktoś jęknął w tyle klasy, a Ian tylko zebrał swoje rzeczy, po czym za Marcelem podążył do wyjścia z pomieszczenia. - Proszę pamiętać o pozwoleniach na wyjście do Hogsmeade! - krzyknęła jeszcze za nimi nauczycielka.

         Oboje odwrócili się w drzwiach. Byli już za daleko, żeby usłyszeć, co do nich krzyczy, a nadchodzący weekend rozpoczął się z końcem tej lekcji i nikomu nie było w interesie siedzieć w klasie dłużej niż to konieczne.

         Na korytarzach zrobiło się tłoczno, kiedy wszystkie klasy naraz skończyły swoje zajęcia. Pierwszoroczni przemykali pod ścianami, gonili szybko naprzód, byle na zewnątrz, byle szybciej na błonia. Tereny wokół zamku nie tak dawno pokryły się śniegiem, który przyciągał uczniów w swoje lodowate, białe objęcia. Ramsay pożegnał się skinieniem głowy z drugim Krukonem, skierował się na klatkę schodową i przeskakując co jeden stopień szybko znalazł się na odpowiednim piętrze. Nabrał powietrza w płuca, rozglądnął się. I czekał.

         Patrzył na roześmiane twarze uczniów, którzy zmierzali do pokoju wspólnego Krukonów, którzy co chwila znikali w krętej klatce schodowej, żeby dostać się na górę. Przez myśl przeszła mu krótka myśl – a co jeśli? Jeśli na tym świecie jest za dużo do stracenia, jeżeli teraz ma wątpliwości, jeśli nie jest już niczego pewien? Przed nim przeszła Gryfonka z siódmego roku, Gemma. Miała zacięty wyraz twarzy, zupełnie jakby chciała ukryć uśmiech który pchał się jej na usta. Za nią szedł Black i Ian szybko dopowiedział sobie resztę. Wszyscy mieli czas i miejsce w życiu na miłość. Na nastoletnie problemy, zauroczenia i rozczarowania, na naukę życia. On nie miał. Jego obdarła z wszelkiej dziecięcej niewinności - ambicja i potrzeba bycia lepszym niż inni. Jego mocna strona odwróciła się przeciwko niemu. Zamknął powieki, a kiedy je otworzył, dwójki uczniów nie było już na korytarzu.

         - Na coś czekasz, Ian? - Ten wysoki, niezbyt donośny głos był mu dobrze znany. Na twarzy pojawiło się symboliczne pół uśmiechu.

         - Aurie. Chodź, mam coś do pokazania.

         Czy dobrze robił, prowadząc dziewczynę korytarzami w dół, do sali wyjściowej? Czy postępował słusznie, kiedy zadecydował że to odpowiedni moment na wzięcie czegoś od swojego nastoletniego życia? Czasem miał dość tego, że wiecznie uważał się za starszego niż był naprawdę.

muzyka

         Nikt nie potrafił powiedzieć, kto jako pierwszy zlepił śnieg w zbitą kulę, która poszybowała w powietrzu i swój lot zakończyła na czapce Aurory. Nikt nie zauważył nawet, kiedy w bitwę zaangażowało się kilkunastu uczniów tworzących wyraźne opozycje – nie podzieleni domami, uprzedzeniami ani rolami, jakie mieli obrać w nadchodzącej wojnie. Jedyna wojna jaka miała znaczenie to ta tu i teraz – na śnieżki. Śmiech rozlewał się na całą polanę, docierał nawet do zakazanego lasu stanowiącego barierę, przez którą się nie przedostawał, na której cichł i malał.

         Niedaleko zamarzniętej tafli jeziora, tuż pod rozłożystą jabłonią, siedziała zaczytana dziewczyna, której nie skusiły odgłosy bitwy śnieżnej. Bardziej interesowała ją książka, którą miała przed oczami. Podniosła spojrzenie jasnych tęczówek dopiero, kiedy skrzypienie butów na świeżym śniegu dało jej znać, że ktoś podchodzi. Jej twarz przybrała cieplejszy wyraz, niż początkowo, bo sądziła że to któryś z dzieciaków chce zaciągnąć ją do zabawy.

         Ian uniósł brwi w wyrazie zdziwienia.

         - Siedzisz tu i czytasz, cała zabawa cię ominie – rzucił, odgarniając mokre włosy opadające na czoło. Nie było mu zimno, chociaż na zewnątrz temperatura sięgała kilku stopni na minus. - Poza tym czytać możesz w bibliotece.

         - Lubię świeże powietrze, Ian – Laurissa odpowiedziała z nutą rozbawienia w głosie. - Nie za stary na to jesteś? - Głową wskazała toczącą się w najlepsze zabawę. Aurora, która na moment wstała i rozglądała się w poszukiwaniu przyjaciela pomachała do nich, uśmiechając się przyjaźnie. Pożałowała swojej decyzji, kiedy śnieżka uderzyła ją prosto w łopatkę. Nie zamierzała najwyraźniej pozostać dłużna, schylając się od razu po nowy zapas śniegu. - Nie masz nawet rękawiczek, dzieciak z ciebie – powiedziała, przybierając na twarz charakterystyczny zaczepny wyraz, po czym podniosła książkę z zamiarem kontynuowania lektury.

         To z pozoru oschłe podejście do sprawy nie wzruszyło Iana. Może gdyby nie zał jej dłużej niż wszyscy inni... Może gdyby ich życie ułożyło się inaczej, może, może, może. Znał ją lepiej, widział ten błysk w oku, który sprytnie chciała ukryć za oprawą książki, uśmieszek, który zakryła szalikiem owiniętym dookoła jej szyi. Ian naprawdę dobrze ją znał.

         - To ty tutaj jesteś dorosłą sztywniarą – odparował nie natychmiast, powoli i bez cienia złośliwości w głosie.

         Odwrócił się, gotowy do powrotu do zabawy w piątkowe późne popołudnie. Słońce o tej porze roku szybko zapadało za horyzont, teraz jednak wyszło nawet zza ostatniej chmury, oświetlając błonia jasnym, mroźnym i zimowym światłem. Drobinki białego puchu unosiły się w powietrzu, a podświetlone przez promienie słoneczne błyszczały i wirowały jakby wcale nie były tylko płatkami śniegu, które opadną na ziemię, roztopią się i znikną. Ale jakby były balerinami przyłapanymi podczas tańca. Ian zapatrzył się na nie, tylko na moment, a później rzucił się w tył, popychając Laurissę do wielkiej zaspy śnieżnej. Działał cicho i sprawnie, chociaż ona podejrzewała co się święci i nie pozostała nieprzygotowana.

         Oboje wpadli po uszy do śniegu, a ten wdzierał się nieproszony za ich kołnierze, spływał zimnem w dół pleców. Tyle tylko, że to nie miało dla nich znaczenia. Rissa nie mogła powstrzymać szczerego śmiechu, kiedy oboje próbowali bezskutecznie wygramolić się ze śniegu, a on naprawdę był dumny z siebie, że to jemu przypadł udział rozweselenia jej. Długo szamotali się w zimnym puchu, zanim zdołali się wydostać, otrzepać ze śniegu i zauważyć, że oboje są przemoknięci do suchej nitki.

         Nie wiedzieli, że z otwartego, arkadowego dziedzińca na trzecim piętrze, gdzie okna wychodzą na szkolną polanę ktoś patrzy na nich z niemożliwym do rozszyfrowania wyrazem twarzy. Można podejrzewać jedynie, że z mieszanką żalu i złości, obrzydzenia i dziwnej do rozgryzienia radości. Ze smutkiem i wściekłością. Postać oparta o zimny, kamienny parapet przechyliła się lekko w przód, wzrokiem obejmując całe błonia. Zimny wiatr rozwiewał mu włosy, które najwidoczniej powinny być w starannie zaplanowanym miejscu. Spojrzenie, które było nawet bardziej lodowate niż śnieg skierował na niebo. Wmawiał sobie, że go to nie dotyczy. Że ma ważniejsze plany, ważniejsze zadania. I zaczął nawet w to wierzyć, że nic z tych dziecinnych zabaw nie ma dla niego znaczenia. Bo było mu tak wygodniej.

         Oczy Blaze'a wyrażały jego samotność. A przecież nie był sam, miał wiele znajomych. Odepchnął się od parapetu i odwrócił do odejścia. W końcu korytarza dostrzegł sylwetkę Evelyn, która musiała na niego czekać i dołączył do niej bez ociągania się.

         Cała trójka – Rissa, Aurora i Ian – wrócili do wieży Rawenclavu prawie drżący z zimna, ale roześmiani i szczęśliwi. Wszyscy byli zmęczeni i wszyscy równo nie potrafili przywołać tak pozytywnego wspomnienia w pamięci ostatnich kilkunastu dni. Rozmawiali głośno, a Ian po raz pierwszy od dawna cieszył się z nadchodzącego weekendu. Aurora mówiła jak zwykle za trzech, Rissa nawet zrobiła się bardziej rozmowna niż ostatnio i z tej trójki to chłopak mówił najmniej. Po drodze spotkali kilku uczniów z piątych i szóstych klas, którzy wracali właśnie do pokoju po kolacji i ostatnie schody pokonali w dużej grupie osób. Kiedy trójka przyjaciół dotarła już do wnętrza ciepłego, wysoko sklepionego pomieszczenia, zatrzymali się.

         - Jutro wypad do Hogsmeade – Middleton podchwyciła nagle temat, patrząc bystrym spojrzeniem po przyjaciołach. - Chyba idziecie?

         - Zastanawiałam się nad tym – przyznała druga dziewczyna.

         - Chodźmy już się przebrać. - Ian zawsze wiedział jak ostudzać zapał i przede wszystkim psuć zabawę. - Mam wrażenie, że nie mam już władzy w stopach, chyba mi odmarzły... Rissa, rzucisz na to okiem? Aurie, masaż by się przydał.

         Obie uśmiechnęły się kpiąco, kręcąc głowami niczym bliźniaczki.

         Wszyscy zgadzali się z tym, że zrobiło się już na tyle zimno, że nawet w ogrzewanym kominkiem, ciepłym pokoju wspólnym ich usta były fioletowe, a ciała drżały z zimna. Rozstali się z wypiekami na twarzach, z mokrymi włosami, przemoczonymi do cna ubraniami. Wyglądało na to, że podczas zabawy ponieśli same straty, ale to nie była prawda. Ian kładł się spać uspokojony i całkiem szczęśliwy.

         Przeskakiwał po kilka stopni naraz, pędząc w dół na złamanie karku. Klął pod nosem, kiedy po raz kolejny ktoś zagrodził mu drogę i musiał zwalniać. Dokładnie liczył kiedyś ilość stopni, które miał do pokonania z pokoju wspólnego na sam dół, do wyjścia z Hogwartu. Zostało czterysta piętnaście. I dziesięć minut do wyjścia z zamku. Ian nienawidził się spóźniać.

         Na korytarzu, który prowadził do głównej klatki schodowej wcale nie było luźniej. Uczniowie, głównie spóźnieni uczniowie tłoczyli się, żeby poczekać na schody, które w tym momencie wymyśliły sobie zmianę położenia.

         - Kurwa mać! Zejść mi z drogi, gnoje – syknął chłopak, niezbyt uprzejmie przepychając się między młodszymi rocznikami.

         Zawsze jednak kosa trafi na kamień i tak też było w tym przypadku. Zatrzymała go wysoka szatynka, która pilnowała, żeby nikt nie spadł ze spocznika w dół, żeby wszyscy czekali na swoją kolej. Ian rozpoznał ją w lot i wiedział, że teraz już niczego nie zdziała. Po prostu nie było takiej ludzkiej siły. Odetchnął, rozluźniając spięte mięśnie karku.

         - Nie wiedziałem, że ty też należysz do spóźnialskich, Liv – zagadnął, obserwując jej włosy rozsypane po plecach.

         Może gdyby miał możliwość być normalnym nastolatkiem powiedziałby coś innego, spróbował czegoś, żeby zjednać sobie tę dziewczynę. Teraz nie to było mu już jednak w głowie. Nie był normalny. Założył sobie plan, który wymagał szeregu wyrzeczeń. Należały do nich długoletnie przyjaźnie i nastoletnie romanse. Przeniósł ciężar ciała na jedną nogę, kiedy ona odwracała się do niego powoli. Wyglądała na przejętą. Jakby od kilkunastu dni myślała usilnie nad nierozwiązywalną sprawą. Chłopak sprawnie udał, że tego nie widzi i ona była mu za to wdzięczna.

         - Bo nie należę. Zbieram was, spóźnialskich – odpowiedziała gładko, zakładając kosmyk włosów za ucho. - Jestem prefektem, pewnie o tym zapomniałeś. Nie wiem, jak udaje ci się mieć tak dobre wyniki w nauce.

         Oparła dłonie na biodrach i to był znak, że nie jest zła, może jedynie zmęczona. Przechyliła lekko głowę w bok, on uniósł brwi i to był t e n moment. Może chcieli sobie coś powiedzieć, ale oboje zdezerterowali, a schody w tym samym czasie wróciły na swoje miejsce. Pierwszy zauważył to Ian i czmychnął przed jej wzrokiem naprzód, machając tylko ręką na pożegnanie. Bez słowa. Nie odwrócił się. Evelyn patrzyła, jak znika za rogiem niższej kondygnacji i stwierdziła, że ona też by się nie odwróciła. Tacy już byli. Poprowadziła grupę młodszych uczniów schodami w dół, na miejsce zbiórki.

muzyka

         Śnieg sypał w oczy od samego początku, ale prawdziwa wichura śnieżna rozpoczęła się dopiero, kiedy dotarli do centrum magicznej wioski. Kawałki lodu i śniegu w połączeniu z gradem, który bezwzględnie biczował wszystko znajdujące się w jego zasięgu były nie do zniesienia. Większość uczniów oraz nauczyciele, którzy wybrali się na to wyjście zdecydowała się schronić w „Trzech Miotłach” lub herbaciarni. Tylko co głupsi i odważniejsi szli dalej, żeby dostać się do Miodowego królestwa.

         Do głupszych bądź bardziej upartych należeli Ian i Laurissa. Oboje musieli mrużyć oczy, żeby nie zejść w jedną z bocznych ścieżek, a to i tak niewiele pomagało w walce ze śniegiem. Rzucane zaklęcia nie pomagały nawet na chwilę w opanowaniu zawistnej sytuacji atmosferycznej.

         - Może jednak zawrócimy?

         - Zwariowałaś? Jesteśmy za daleko żeby wracać! - Ian prawie krzyczał, żeby pokonać huczący głośno wiatr. I nie miał najmniejszego zamiaru się teraz cofać. Nie można tak po prostu przepuścić okazji to kupienia całego zapasu słodyczy.

Rissa westchnęła, jednak westchnienie to od razu zostało porwane przez dudniący i wyjący w niebogłosy wiatr. Zaspy śniegu rosły z minuty na minutę, a przecież były to dopiero początki grudnia. Zasępiona wrona przykurczona na gałęzi zakrakała żałośnie, kiedy uczniowie przeszli pod drzewem, które zajmowała, ale nie poderwała się do lotu. Kiedy Krukoni dotarli już do celu swojej podróży, nie wiedzieli czy bardziej się cieszą z tego, czy może z faktu, że jeszcze żyją.

         - Zima daje w kość, co? - zaświergotał zaczarowany kanarek ustawiony przy drzwiach. Oboje obrzucili go tylko wymownymi spojrzeniami i weszli w głąb sklepu.

Rozdzielili się szybko. On skręcił w dział po prawej, ona poszła w lewo. Lawirowali pomiędzy półkami, zbierając interesujące ich rzeczy. Ian zaopatrzył się w fasolki wszystkich smaków, które miał zamiar wykorzystać przy okazji następnej imprezy. Rissa wzięła swoje ulubione cukierki z półki i poszła w głąb sklepu.

         Ramsay był w trakcie szukania galeonów w kieszeniach spodni – których pewnie jak zwykle zapomniał, kiedy usłyszał czyjąś rozmowę. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że jednym z rozmówców był na pewno Blaze. Przez moment miał wrażenie, że oberwał silnym zaklęciem paraliżującym, ale szybko przekalkulował symptomy i z pewnością to nie było to. Analityczny umysł podsuwał odpowiedź, której Ian nie chciał przyjmować do wiadomości. Przełknął ślinę i wychylił się lekko zza regału, żeby spojrzeć prosto na plecy Ślizgona odziane w wysokiej klasy skórzany płaszcz do połowy uda.

         Przerwali rozmowę, kiedy dziewczyna – Abigail Haggis, utkwiła spojrzenie w oczach Iana. Ślizgon, z którym rozmawiała szybko zorientował się, że coś jest nie tak. Odwrócił się szybko, bez chwili zawahania. Zmierzył byłego przyjaciela nieprzychylnym – mało powiedziane – spojrzeniem, od którego Ramsay natychmiast się wyprostował.

         - Matka cię nie uczyła, że się nie podsłuchuje? - warknął, zakładając ręce na piersi. Musiał przerwać w wyjątkowo ważnej rozmowie. Ale Abigail? Gryfonka? - Gdzie masz swojego strażnika? - zapytał nagle blondyn, zupełnie zmienił się jego wyraz twarzy. Wcześniej oschły i chłodny, teraz cwany i pewny siebie. Wiedział, na jaką strunę nacisnąć, wiedział dokładnie, jakie słowo dodać i w jakiej kolejności.

         Blaze nie wiedział o Ianie dużo, podobnie jak Ramsay nie wiedział nic o obecnym Hathoway'u. Ale są takie rzeczy, które jeśli raz się pozna, zna się już do końcas życia. Które raz odkryte nigdy nie zostaną schowane. Ian zmrużył oczy. Może właśnie dlatego nie odkrywa się słabości przed innymi ludźmi. Może dlatego nie daje się innym poznać swoich fobii i lęków – te bardzo łatwo się wykorzystuje w każdej sytuacji. Kiedy wpadną w niepowołane ręce, odpowiednio wypowiedziane mogą paraliżować strachem i niemocą.

         Jeśli Ian przyjrzałby się lepiej, dostrzegłby moment wahania na twarzy blondyna. Jakby ten nie wiedział, czy powinien to mówić, czy powinien postępować w ten sposób. Ale Ramsay się nie przyglądał ani niczego nie dociekał. Miał w głowie obraz byłego przyjaciela, obecnego Ślizgona, a na tym obrazie nikt nie namalował pędzelkiem plamki niechęci do swojego zachowania. Nikt nie musnął płótna farbą zwątpienia. Ten obraz był bezwzględny, a dla Blaze'a – na pewno krzywdzący.

         - Daj spokój Hathoway – powiedziała w końcu Abigail, która jako jedyna notowała mijające dziesiątki sekund milczenia rozciągającego się między nimi. - Chyba i tak już skończyliśmy. Widzimy się w zamku, przyjaciele na pewno czekają na ciebie w którymś pubie.

         To sprawiło, że obydwoje otrząsnęli się z zamyślenia. Oboje odwrócili się bez słowa i poszli w różne strony. Oboje mieli teraz na głowie zbyt dużo niewypowiedzianych myśli, które chciały się krzykiem wydostać z ust. I obydwoje przez zbyt wiele lat tłumili coś w sobie, żeby dało się tę relację naprawić.

muzyka

         - Ian, tu jestem – Rissa stanęła na palcach, żeby było ją lepiej widać zza ludzi czekających w kolejce do zapłaty.

         Strażnik, strażnik, strażnik...

         Ramsay dobrze wiedział, do czego zmierzał Ślizgon. Kłamstwem by było, gdyby powiedział, że się tym nie przejął. Skłamałby najgorzej, gdyby pomyślał chociaż, że nie chce wrócić do Rissy i spędzić z nią kilku godzin wolnego czasu w Hogsmeade. Chciał to zrobić. Ale ta przyjaźń skazana była na zerwanie. Ta jedyna przystań człowieczeństwa, jaka mu pozostała w szkole i w przyszłości skazana była na spłonięcie w ogniu pożogi.

         Odwrócił się, wolno. Widział zdziwienie na twarzy Ernshaw. Ian podejrzewał, że będzie na to zachowanie wściekła, albo co gorsza – pogrąży się w rozpaczy. Kiedy przemyślał to później, zdecydował, że woli, żeby złościła się na niego, podsycała w sobie płomień nienawiści. Nie miał tylko pewności, czy dziewczyna podąży tą drogą. Miał wrażenie, że wszystko wkoło krąży, kiedy stawiał kolejne kroki naprzód. Kiedy znalazł się na zewnątrz nie czuł zimna. Czuł się pusty. Wiedział, że to kiedyś nadejdzie, że ktoś wypomni mu to, że Rissa go przytrzymuje przed postąpieniem na ścieżkę śmierciożerców. On z d a w a ł sobie z tego sprawę. Tylko nie chciał w to uwierzyć.

         Stawy po kilkunastu minutach szybkiego marszu przed siebie zaczęły odmawiać posłuszeństwa, jakby zamarzły. Chciał wrócić się do Miodowego królestwa. Może Rissa pomyślała, że jej nie usłyszał? Albo nie zauważył? Może będzie próbowała znów do niego dotrzeć, będzie szukała jego towarzystwa? To było oznaką słabości w swoich przekonaniach, ale miał na to nadzieję. Że nie zrezygnuje z niego, nie ważne co. Obawiał się tylko, bardzo się obawiał tego, że się myli.

         Wiatr ze śniegiem wepchnął go do wnętrza „Trzech Mioteł”. Biały puch szybko przedostawał się do wnętrza, gdzie topił się natychmiastowo. Ian zamknął za sobą drzwi z niemałym trudem, wzrokiem objął pomieszczenie. Tutaj był niesamowity tłok, chyba większość uczniów wybrała ten zakamarek na spędzenie wolnych chwil. Ian odetchnął głęboko i ruszył naprzód, zupełnie nie oglądając się na boki. Szedł całkiem szybko. Był zły na siebie i na Blaze'a, który wywierał nadal na niego taki wielki wpływ. Nie zorientował się w pierwszej chwili, że kogoś popchnął, a ten ktoś utrzymał równowagę kosztem ciepłej czekolady rozlanej na podłodze i potłuczonego kubka.

         Na początku nie zamierzał się zatrzymywać ani nawet przepraszać, ale zauważył kątem oka tego parszywego Blacka i to dało mu do myślenia. Zwolnił, zatrzymał się prawie. Gemma odwracała się w jego stronę z wściekłością wymalowaną na twarzy.

         - Ramsay – stwierdziła, nie zapytała. Zmrużyła oczy i przyjrzała mu się pobieżnie. Nie wiedzieć czemu, od razu później potoczyła spojrzeniem po przyjaciołach i zatrzymała je na swojej nieodłącznej przyjaciółce.

         Ian musiał przyznać, że czuł się dziwnie w towarzystwie tej paczki. Przede wszystkim – wyobcowany. Miał też wrażenie, że w ich oczach wygląda na konieczne, wcielone zło i należy go wyeliminować. Nie przejmował się tym nigdy zbytnio. Teraz też tylko uniósł brwi, ruchem głowy wskazał na kontuar, za któym uwijała się madame Rosmerta. Jeden ze sławnych w szkole Huncwotów patrzył na niego spokojnie, bez żadnego wyrzutu. Pomyślał, że nawet mimo tego przyjaznego spojrzenia i tak go nie lubi.

         - Za chwilę dostaniesz nowe. Stawiam, bo rozlałaś przeze mnie.

         Powiedział tylko, co miał powiedzieć i przelotnie spojrzał na Gabrielle. Ona udawała zaś, że wcale go nie widzi, jakby był powietrzem – zachowywała się w ten sposób od jakiegoś czasu, ale on miał poważniejsze sprawy na głowie. Jak na przykład przysłużenie się Czarnemu Panu. Kiedy dostrzegł aprobatę Gryfonki, odwrócił się i odszedł od nich szybko, żeby mogli kontynuować swoją rozmowę.

         Zapłacił za rozlany napój, po czym zajął jedno z wolnych krzeseł barowych. Miał szczerą nadzieję, że nikt go nie znajdzie tutaj, w kącie, odizolowanego słupem od reszty sali „Trzech Mioteł”. Liczył na to, że nikomu nie przyjdzie nawet na myśl go szukać.

         Nie przeliczył się.

___________________
Naprawdę zamierzałam napisać i chciałam, żeby to był zgrabny rozdział. Chyba częściowo mi to nie wyszło, aczkolwiek mam nadzieję, że będziecie miały przyjemność czytania :)