Rozdział 9: Deszcz spadających gwiazd.

muzyka

           Głośny śmiech, podobny do drżenia tysiąca dzwoneczków rozległ się wśród zieleni zadbanego ogrodu i wpadł przez otwarte okno do kuchni. Susan przetarła spracowaną dłonią spocone czoło, podnosząc głowę znad naczyń, które myła ręcznie. Młoda wówczas opiekunka oderwała się od swoich zajęć, aby poszukać panienki. Burza czarnych włosów wyraźnie wyróżniała się wśród barwnych kwiatów i zielonych drzew. Drobna postać wskoczyła bosymi nóżkami na kwitnącą wiśnię. Różowe płatki pospadały z drzewa wprost na głowę dziewczynki. Ta jednak z zapałem wymachiwała zwisającymi, nieco obdrapanymi i zabrudzonymi ziemią nogami. Jak tylko Liv zauważyła zbliżającą się sylwetkę charłaczki, zaczęła energicznie machać.
         - Susan! Tutaj jestem!
         - Widzę, kochanie. – Chociaż Susan miała ochotę się roześmiać widząc tego rozczochranego brudaska, zmusiła się na poważniejszą minę. – Ależ, panience nie wypada się tak brudzić!
         - Wypada, czy nie wypada, wszystko mi to jedno! – Wzruszyła ramionami i w tej samej chwili energicznie ześlizgnęła się z drzewa, zadrapując sobie nogę.
         - Psiakrew!
         Opiekunka zaczęła chichotać, aż w końcu roześmiała się. Dziewczynka śmiała się razem z nią, rada, że Susan jej nie upomniała. Ten mały urwis szybko podbił jej serce, nie umiała długo gniewać się na Evelyn. Po chwili uspokoiły się i usiadły pod wiśnią.
         - Susan, opowiedz mi coś jeszcze o mamusi. – Poprosiła, robiąc z kwiatków wianek.
         Tą prośbą wywołała moc wspomnień w głowie opiekunki. Ród Sullivan’ów od zawsze zatrudniał pomoc domową, jednak to Olivia uparła się aby po odejściu starszej gospodyni, zatrudnić właśnie Susan. Robert nie był zadowolony z tego pomysłu, bo jak charłaczka miałaby poradzić sobie z dziećmi i tak dużą rezydencją? Kobieta była niezmiernie wdzięczna Olivii za to, że wstawiła się za nią. Sytuacja w jej domu była ciężka, rodzina wielodzietna a pieniędzy wciąż brakowało. Każda praca dawała dodatkowy galeon, a Olivia widząc jaki zapał posiada Susan, doceniła to i postanowiła pomóc.
         - Twoja matka była kobietą o dobrym sercu, dziecino. – Zaczęła, przyglądając się dziewczynce. – Już teraz jesteś do niej podobna, wiesz? To właśnie ona przyjęła mnie tutaj, jak jeszcze była z tobą w ciąży. Twoi bracia kochali ją całym sercem, a ojciec twój był o nią niezmiernie zazdrosny.
         Zabawiała ją historyjkami z przeszłości przez dobre dwie godziny. Kiedy zrobiła sobie dłuższą przerwę, aby złapać oddech i pomyśleć nad innymi wspomnieniami, Liv zerwała się nagle.
         - Mamusia była aniołkiem, zesłanym tutaj dla nas. Ale najwidoczniej ktoś na górze potrzebował jej bardziej. Chciałabym, aby tatuś troszczył się o mnie tak jak o nią. – Nałożyła opiekunce wianek na głowę. – Dziękuję ci, Susan. Jesteś dla mnie tak dobra, jak dobra byłaby mamusia.
         Kobieta zaniemówiła, nie mogąc wypowiedzieć żadnego słowa gdy dziewczynka zarzuciła jej na szyję chude ramiona. Słowa przepełnione dziecięcą miłością i skierowane w jej stronę wzruszyły ją dogłębnie. Jeszcze nikt nie mówił do niej tak pięknie, nie kochał jej tak bardzo. Mimo tragedii, jaką przeżyła ta mała trzpiotka, nadal potrafiła dzielić się radością. Susan postanowiła, że spróbuje przynajmniej trochę zastąpić panience matkę.
         - Ja też ciebie kocham, szczebiotko – powiedziała już do samej siebie, panienka pobiegła do domu dobrą chwilę temu.
         Wielki żal zebrał w jej sercu, zapominając o obowiązkach zapłakała gorzko nad losem dziewczynki. Przypominała jej bowiem polny kwiatek rzucony niedbale, w zapomnieniu, na zapyloną drogę.

muzyka

         Ciszę wśród panującego półmroku przerywał jedynie odgłos brzęczących sztućców. Jedli niemal w pełnym komplecie, jednak każdo z nich było pogrążone we własnych myślach. Nawet na siebie nie patrzyli, ojciec z córką uparcie wbili spojrzenia w talerze. Wreszcie Ethan nie wytrzymał.
         - Więc… Jak było w pracy, tato?
         - Roboty nie brakuje, nie narzekam – odparł bezbarwnym tonem.
         Żadnego „jak było w szkole, dzieciaki?”. Nie, to nie było w stylu Roberta Sullivan. Nie w stosunku do tej dwójki. Ian, najstarszy syn, jeszcze jako tako cieszył się zainteresowaniem ojca. Wyuczył się, poszedł w jego ślady. Został w Ministerstwie, oddając się całkowicie swojej pracoholicznej żądzy sukcesu, nie myślał nawet o rodzinie. Niedaleko przecież pada jabłko od jabłoni. Kiedy go brakowało, ojciec ledwo co odezwał się do Ethana, o Liv nie wspominając. Syn chrząknął niezręcznie, atmosfera stała się jakby gęsta.
         - U nas również wszystko w porządku, jeżeli chciałbyś wiedzieć. – Liv zignorowała karcące spojrzenie brata, Susan biorąca od nich puste talerze kaszlnęła ostrzegawczo.
         Po co właściwie wracała do domu? Do tych niezręcznych posiłków, które tak ją irytowały. Zimnych rozmów, wygodnej ignorancji, kamiennych masek na twarzy. W dzieciństwie próbowała rozluźniać atmosferę, przybrać rolę dziecka-maskotki. Szybko zdała sobie sprawę z tego, że to nie ma sensu. Z wiekiem coraz bardziej denerwował ją twardy wyraz twarzy ojca, oczy pozbawione jakichkolwiek uczuć, sztywne gesty. Zaczynała gubić bezinteresowną chęć pomocy i optymizm matki, budził się w niej bunt. Nudziło ją wyłapywanie ukrytych podtekstów, rozumienie trudnego charakteru Roberta, pytania bez odpowiedzi. Liczbę jego gestów w jej stronę mogła policzyć na palcach. Na szyi nosiła ukryty pod ubraniami naszyjnik, zawierający mały, zdobiony kluczyk. Dostała go na trzynaste urodziny, prezent od ojca, jednak przekazany przez Iana. Robert zapytany kiedyś przy kolacji burknął jedynie, że należał on do jej matki. To była jedyna rzecz, jaką od niego dostała. Rzecz, materia. Och, gdyby wiedział co się dla niej najbardziej liczyło! Liv najbardziej pragnęła tego, czego  nigdy nie zaznała. Rodzinnej miłości, muśnięcia włosów ojcowską dłonią, poczucia bycia potrzebną.
         Gdyby tylko mogła, zostałaby w Hogwarcie na wakacje.
         - No co? – spytała Liv podniesionym głosem, patrząc z wyrzutem na brata. – Próbuję porozmawiać ze swoim tatą.
         „Odpuść, Liv” – niemal słyszała, jak wymawia te słowa. Westchnęła głośno czując ogarniającą ją bezradność. Szuranie krzesła zawierało w sobie więcej pretensjonalności, niż ktokolwiek mógłby wyrazić ją słowami.
         - Muszę wracać do pracy – oznajmił ojciec.
         Ich spojrzenia spotkały się na chwilę. Beznamiętność z temperamentnością. Kiedy jego sylwetka zanikała w mroku korytarzy, Liv rzucała niewerbalne obelgi. Była pewna, że czuje na sobie jej pełne urazy i złości spojrzenie.
         Tchórz!

muzyka

         Byli jak spadające gwiazdy, gdy doświadczali kolejnych tragedii współczesnych czasów. Świecili jasno, mieli marzenia, rodziny, plany na przyszłość. Wojna przekreśliła ich życia, odbierała nadzieję, wprowadzała chaos i zamęt. Czym ci młodzi ludzie zasłużyli sobie na taki los? Być może przyszłość przyniesie ze sobą odpowiedzi nurtujące młodzież. Tymczasem byli również studentami, którzy musieli pamiętać o rzeczach tak przyziemnych, jak nieodrobiona praca domowa ze starożytnych run.
         Liv weszła szybko do otwartej klasy, nie zwracając uwagi na dwójkę innych studentów pochłoniętych rozmową. Wyciągnęła podręcznik, notatki i kawałek pergaminu, karcąc się w duchu za swoje roztargnienie. Profesorce Northman nie ujdzie na uwadze brak zadania, ta kobieta nie uznaje żadnych taryf ulgowych.
         Ian szedł spokojnie, nie spiesząc się. Chwilę temu rozstał się z Rissą i Aurorą, które udały się na czwarte piętro, na lekcję transmutacji. Wszedłszy do pomieszczenia, zlustrował je wzrokiem i już miał zamiar usiąść sam w jednej z tylnich ławek, gdy jego uwagę przykuła Liv. Jej pośpiech wcale nie pomagał w napisaniu przekładu, właśnie usuwała różdżką rozlany atrament z pergaminu. Samopiszące pióro znów wzięło się do pracy, zapisując słowa w istnie zawrotnym tempie.
         - Mogę się przysiąść? – spytał.
         - Słucham? A, tak, jasne – odpowiedziała Liv nieco nieprzytomnie, odsuwając się i robiąc chłopakowi miejsce.
         Ramsay usiadł obok, spoglądając na jej pracę. Błędów narobiła moc, a urocza zawziętość dziewczyny obudziła w nim jakąś czułą strunę.
         - Poczekaj, pokaż mi to. – Wziął delikatnie pergamin do ręki. – „Eihwaz” znaczy „obrona”, nie „Ehwaz”. „Ehwaz” to „związek”. Widzisz? Przez to zmienił się cały sens zdania.
         Wspólnie pochylili się nad pracą, dzięki temu w momencie gdy profesorka i pozostali uczniowie weszli do klasy, Liv zwijała pergamin z gotowym przekładem. Uśmiechnęła się szeroko.
         - Dziękuję. Nie dałabym rady tego skończyć.
         - Do usług, być może będziesz miała okazję mi się odwdzięczyć. – Ian uśmiechnął się szarmancko.
         - Panie Ramsay, Panno Sullivan, prosiłabym o zajęcie się lekcją. – Srogi ton nauczycielki wskazywał raczej na polecenie, niż na prośbę.
         Liv wzniosła oczy do nieba, Ian zmarszczył brwi. Lekcja jeszcze dobrze się nie rozpoczęła, wymienili ze sobą zaledwie kilka słów. Po cóż więc to upomnienie? Spojrzeli po swoich minach zdradzających dezaprobatę i uśmiechnęli się. Stopniowo, najpierw delikatnie, następnie Evelyn postawiła podręcznik na ławce i ukryła za nim twarz, Ian zakrył się ręką. Oboje tłumili śmiech ze swoich skwaszonych wyrazów twarzy.
         To dziwne jak bardzo byli do siebie podobni, jak dobrze się zgrywali, jak swobodnie czuli się w swoim towarzystwie. Zupełnie jak za dawnych czasów, gdy zdarzało im się powiedzieć jednocześnie te same słowa.
         Sullivan przyłapywała się na wpatrywaniu się w chłopaka. Napotykając jego pytające spojrzenie wzruszała ramionami i próbowała ponownie skupić się na lekcji. Chociaż dobrze wiedziała, że z takim towarzystwem nic z niej nie wyniesie. On ją rozpraszał.
         - Więc może pan Ramsay powie nam jak nazywamy pary run łączące się w jeden symbol? – Profesor Northman patrzyła wprost na Ian’a, który natychmiast się wyprostował.
         - Hm… - Żadna odpowiedź nie przychodziła mu do głowy. Delikatnie wydął usta w komicznym geście, jak to miał w zwyczaju podczas zastanawiania się.
         Liv zakryła buzię dłonią.
         - Bindruny. – Kaszlnęła cicho.
         - Panie Ramsay… - zaczęła nauczycielka, lecz Ian przerwał jej powtarzając odpowiedź Liv. – Dobrze. Panno Hayes, ile mamy aet?
         Chłopak odwrócił się w stronę przyjaciółki i zauważył, że naśladując go również wydęła usta, wyglądem przypominając zbzikowaną kaczkę. Prychnął rozbawiony.
         - Hej, wcale tak nie robię. – Spojrzał na nią niby urażony, jednak jej mina była ponad jego umiejętności aktorskie. Zaśmiał się i dał Liv lekkiego kuksańca w bok. – Więc teraz jesteśmy kwita!
         - Proszę, otwórzcie podręczniki na stronie 150.
         Na polecenie nauczycielki oboje wyciągnęli ręce w stronę podręcznika. Zetknęli się dotykając okładki książki, dziewczynę przeszedł delikatny dreszcz. Spojrzeli sobie w oczy, oboje zdziwieni tym faktem. Liv po chwili cofnęła dłoń i zanurzyła ją we włosach, chcąc ukryć delikatne speszenie. Ian otworzył podręcznik z lekkim uśmiechem.


         Reszta lekcji upłynęła im w świetnym nastroju. Co prawda za ich wygłupy Ravenclaw i Slytherin straciły dziesięć punktów, ale ten fakt nie był w stanie zepsuć im humorów. Po lekcji wyszli na korytarz i rozmawiali, dopóki na horyzoncie nie pokazała się Rissa, a z drugiej strony nadchodził Blaze. Jasnym było to, że za chwilę odejdą do swoich przyjaciół.
         - Chodźmy coś zjeść – mruknęła Liv do Blaze’a po tym, jak pożegnała się z Ianem – Jak tam eliksiry? – zagadnęła.
         - Odrobinę lepiej. Twoje notatki dużo mi pomogły. – Sullivan zdawała się nie słyszeć jego odpowiedzi, słowa docierały do niej jakby przez mgłę. Zapatrzyła się na Earnshaw idącą obok Ramsay’a.
         Nigdy za nią nie przepadała, zresztą z wzajemnością. Miała w sobie coś, co sprawiało, że usilne próby Ethana w poznaniu ze sobą tej dwójki wciąż kończyły się niepowodzeniem. Może była to wyższość blondynki? Jej spojrzenie, pewne siebie i opanowane, gdy na siebie patrzyły. Jakby mówiła „I ty niby miałabyś mi dorównać?”. W pewnym sensie były do siebie podobne. Zbyt dumne, aby odwrócić wzrok, zbyt dumne aby zapomnieć o godności i zamienić ze sobą parę słów nieprzesiąkniętych chłodem i wymuszoną grzecznością.
         Laurissa jakby wyczuła jej spojrzenie na sobie. Rozejrzała się wokół, aż odnalazły się wzrokiem. Liv znów ogarnęło to dziwne poczucie niższości, ale wyprostowała się jeszcze bardziej i trwała w tym niewerbalnym pojedynku, aż ruchome schody sprawiły, że dziewczęta zniknęły ze swoich obszarów widzenia. Właśnie teraz, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek, Evelyn Sullivan poprzysięgła sobie, że w niczym nie będzie gorsza od Laurissy Earnshaw.
         - Liv? Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – spytał zirytowany Blaze, przymierzając się do pomachania otwartą dłonią przed oczami dziewczyny.
         - Słucham, jasne, że słucham – odpowiedziała Liv. – Jestem po prostu zmęczona. I głodna.
         Wahanie w jej głosie sprawiło, że Hathoway zmarszczył brwi. Zbyt dobrze znał tą dziewczynę, aby w to uwierzyć. Obserwował też jak spoglądała na Rissę. Najwidoczniej nie tylko on chowa w sobie jakiś uraz i ta myśl sprawiła, że uśmiechnął się delikatnie.
         Zeszli na dół, kierując się do Wielkiej Sali. Nie rozmawiali zbyt wiele, oboje pogrążeni we własnych myślach. Ostatnio nawet w towarzystwie Rudolfa i Ethana częściej milczeli, niż się udzielali. Potrzebowali trochę więcej miejsca dla siebie, aby odpocząć i złapać oddech. Najbardziej niezadowolony z tego faktu był Rudolf, który coraz częściej zostawał sam, był zirytowany i nie mógł zrozumieć ich postawy, o czym też często ich informował.
         Ślizgońska para usiadła wśród przyjaciół, a uczucie samotności nie zmalało ani trochę, nawet pośród tłumu i gwary uczniów.
         - Ej, czy to nie jest przypadkiem wasz ojciec? – spytała delikatnie Leila, siedząca po lewej stronie Liv. Ethan natychmiast przestał rozmawiać z Thomasem, widelec z nadzianym kawałkiem kurczaka, który Evelyn trzymała w dłoni gwałtownie zmienił swój tor lotu.
         - Co? Gdzie?
         Rodzeństwo rozejrzało się po Sali i wtedy Liv zauważyła swojego ojca. Stał tuż obok Albusa Dumbledore, zabawiając rozmową profesor Northman i Sprout. Wyglądał zupełnie inaczej, niż pamiętała go Liv. A więc to tak zachowywał się wśród czarodziejów? Odprężony, uśmiechnięty, szarmancki. Miała wrażenie, że patrzy na zupełnie innego mężczyznę. W niczym nie przypominał człowieka o twardym spojrzeniu, zastygłej, niczym u rzeźby twarzy. Co robił tutaj, w Hogwarcie? W miejscu, do którego była przywiązana bardziej, niż do własnego domu?
         W głowie Liv szumiało. Pojawiło się tak wiele pytań, na które chciała znać odpowiedź.
         - Co on tutaj robi? – spytał Ethan, równie zaszokowany co jego siostra.
         - Słyszałam, że ma poprowadzić jakieś zajęcia dla szósto- i siódmoklasistów. Coś w temacie Ministerstwa i przyszłej pracy – odpowiedziała cicho Leila. – Kosztują tylko pięć galeonów za trzy dni.
         - Wygląda na naprawdę miłego faceta – stwierdziła Annie Trimble. – Popatrz, Liv. Macha do ciebie, może z nim porozmawiasz?
         - Wyjaśnijmy sobie coś, Annie – zaczęła Liv ignorując ostrzegawcze kopnięcie Leili. Wokół wręcz roiło się od podsłuchujących tej rozmowy Ślizgonów. – Nie znasz naszego ojca. A teraz przepraszam, muszę iść na historię magii.
         Sullivan wstała od stołu. Nie chciała być niemiła dla Annie, ale poruszając temat jej ojca, stąpała po cienkim lodzie. Blaze poderwał się lekko, jednak Ethan złapał go delikatnie za rękaw szaty. Brat Liv wiedział najlepiej, kiedy należało zostawić ją samą. Grupka znajomych zamilkła, Ślizgoni siedzący dalej zaczęli szeptać między sobą.
         Odchodząc szybko, rzuciła ostatnie spojrzenie w stronę Roberta. W pracy udawał przykładnego tatusia i aktywnego towarzysko dojrzałego mężczyznę. Evelyn wręcz zemdliło na ten widok.
         - Hej, Liv! – Gemma schodziła właśnie do Wielkiej Sali. – Widzimy się na zajęciach twojego taty, prawda? Zapisałam się jako jedna z pierwszych, wydaje się, że będą interesujące.
         Ślizgonka, chociaż życzyła Arterton jak najlepiej, przeklęła siarczyście w myślach. Uśmiech Gemmy nieco zbladł, gdy zobaczyła minę dziewczyny.
         - Wszystko w porządku? – spytała, przyglądając się.
         Evelyn nie chciała drugi raz popełnić tego samego błędu. Nie chciała urazić kolejnej osoby, która przecież nie miała złych intencji. Wzięła głęboki oddech i zmusiła się na delikatny uśmiech, który niestety wypadł sztucznie.
         - Tak, w jak najlepszym – wymamrotała. Dlaczego właśnie teraz wszyscy zaczęli się nią interesować? – Ja… Nie wiem, nie jestem pewna. Zastanawiam się, raczej nie. – Zająknęła się i burcząc coś na kształt przeprosin, wyminęła Gemmę.
         Nie sądziła, albo nie chciało jej się wierzyć, aby ojciec zorganizował te zajęcia po to, aby zdenerwować Liv. Ten człowiek pojawiał się w najmniej odpowiednich momentach, zupełnie nieoczekiwanie. Był największą tajemnicą, której nie potrafiła rozwiązać.

muzyka

         Odgłos szybkich kroków roznosił się po pustych korytarzach Hogwartu. Nie dbali o zachowanie ciszy, liczyło się jak najszybsze wymknięcie się z dormitorium.
         - Na brodę Merlina! Natychmiast zgaś to światło, szczeniaku! – warknęła z obrazu postać starego mężczyzny.
         Rodzeństwo nawet na niego nie spojrzało, prowadziło ich jedynie światełko na końcu różdżki Liv. Coraz więcej postaci zaczynało się przebudzać, a ich celem zdecydowanie nie było zgarnięcie szlabanu. Ethan przyśpieszył kroku, nie zważając na sprzeciw siostry.
         - Ethan, po co my to robimy?
         Odwrócił się tak gwałtownie, że truchtająca za nim dziewczyna o mało co w niego nie uderzyła. Złapał ją za ramiona z dziwnym wyrazem twarzy. W panującym półmroku niemal się go przestraszyła.
         - Myślisz, że czegoś się dowiemy jeżeli nie weźmiemy sprawy w swoje ręce? – spytał wpatrując się w siostrę. Widząc jej wyraz twarzy odetchnął i spróbował się nieco rozluźnić. – Przepraszam. Po prostu… Chodź i nie pytaj.
         Liv prychnęła cicho. Fakt iż była prefektem był w tej sytuacji niezmiernie pomocny, właściwie miała wrażenie, że gdy zza rogiem pojawi się jakiś nauczyciel, Ethan liczy na to, że będzie go kryła. Nie podobało jej się to, a jeszcze bardziej niepokoiło ją zachowanie brata. Zachowywał się sztucznie, jakby coś ukrywał. Chłopak w istocie miał coś w zanadrzu. Coś, co otrzymał zupełnie – jak sądził – przez przypadek. Skrawek nieopublikowanego jeszcze Proroka Codziennego sprawił, że wszystko się w nim zagotowało. Nie potrafił ułożyć tych wszystkich wydarzeń w logiczną całość. Potrzebował jeszcze jednego elementu układanki. 
         Nagle usłyszeli kroki. Ethan osunął się bezszelestnie w mrok. Liv ostrożnie podeszła do przodu. Kroki dochodziły z jej lewej strony, a gdy zaczęły się nasilać, gwałtownie skręciła w tamtym kierunku. Różdżka oświetliła twarz człowieka, do którego prowadził ich Ethan.
         - Nie powinniście już spać o tej porze? – spytał ojciec beznamiętnym głosem. Światło z jego różdżki oświetlało również chłopaka. – Opuść różdżkę, synu.
         Ślizgon nadal celował we własnego ojca, pełen złości. Dlaczego zawsze coś przed nimi ukrywał? Ethan zwykle był spokojniejszy niż Liv, ale teraz czuł jak wzbierają w nim negatywne emocje. W rodzinie nie powinno być takich relacji, chociaż to, co łączyło Sullivan’ów z pewnością nie można było nazwać rodzinną więzią.
         - Jestem prefektem, moim obowiązkiem jest obchód korytarzy – mruknęła Liv.
         - Chcemy z tobą porozmawiać – wypalił Ethan, opuszczając delikatnie różdżkę. Robert uniósł jedną brew widząc jego nieufność. – I chcemy, abyś odpowiedział na nasze pytania.
         Wzrok ojca przechodził od syna, do córki. Evelyn nie wyglądała jakby chciała z nim rozmawiać, wcale na niego nie patrzyła. Ethan natomiast przybrał postawę buntownika, co zdarzało się niezwykle rzadko. Robert zmarszczył brwi. Chyba nadchodził kres żałoby, którą przeżywał tak długo. Czy nie potrafili zrozumieć, że nadal nie pogodził się ze stratą wszystkiego, co liczyło się w jego życiu? Był zbyt młody, stanowczo zbyt młody aby znieść śmierć swojej pierwszej miłości. Porównywał Olivię wręcz do anioła, idealizował ją w swojej głowie. Mówią, że czas leczy rany. Gdzie, do cholery, po tych siedemnastu latach jest jego lekarstwo?
         Weszli do gabinetu w którym urzędował. Nie zważając na miny własnych dzieci, rozsiadł się w fotelu. Przecież to nie jego wina, że nie ma smykałki do dzieci. Zawsze zajmowała się nimi Olivia, Robert natomiast ciężko pracował i przynosił do domu pieniądze.
         - Słucham.
         - Dlaczego tak naprawdę tutaj jesteś? – rzuciła Liv prosto z mostu. Założyła ręce na piersiach.
         - Dostałem propozycję od samego Ministra aby zorganizować zajęcia. Z drugiej strony, nie pomyśleliście o tym, że chciałbym polepszyć nasze relacje? – spytał – Chcę odrobić te siedemnaście lat, ale to zależy od was, czy dacie mi szansę.
         Dziewczyna zmarszczyła brwi, Ethan ledwo powstrzymał się od prychnięcia. Akurat właśnie teraz zaczął się nimi interesować? Czyżby zaniepokoił się o bezpieczeństwo swoich dzieci podczas wojny? Liv bardzo chciałaby w to wierzyć.
         - Polepszyć relacje? Czy może ukrywasz się przed sprawiedliwością, tato? – Wyjął z kieszeni szaty pomiętą kartkę z Proroka Codziennego i położył na biurku.
         Zdjęcie własnego ojca w rubryce „Poszukiwani” z pewnością nie jest miłym widokiem. Wyraz twarzy Roberta gwałtownie się zmienił.
         - Ethan, chciałbym porozmawiać z Evelyn na osobności. – Nie uznawał drugiego imienia, które do niej przylgnęło. Podobieństwo córki do matki było dla niego zbyt bolesnym wspomnieniem, aby pogłębiać je jeszcze bardziej nazywając Evelyn Olivią.
         Chłopakowi nie spodobała się ta decyzja.
         - Dlaczego ja nie mogę być przy tej rozmowie?! Mam prawo wiedzieć, co się dzieje, do cholery!
         - Ethan, wyjdź, proszę. – Cichy głos Liv dołączył do prośby ojca.
         Ślizgon wyszedł przeklinając głośno i kopiąc ze złości w meble. Liv najchętniej wyszłaby razem z nim.
         - Więc nie wróciłeś ze względu na nas – powiedziała głosem pełnym goryczy. – Nigdy się dla ciebie nie liczyliśmy. Ukrywasz się tutaj jak ostatni tchórz pod maską przykładnego ojca?!
         - Nie waż się mówić do mnie takim tonem! – Uderzył pięścią w stół, nie podnosząc znacznie głosu. – Nigdy na was nie krzyczałem.
         - Bo nie musiałeś. W tej rodzinie najobrzydliwsze rzeczy mówi się bez podnoszenia głosu. Cicho, czy głośno wypowiedziane słowa, sens mają jeden i ten sam.
         - Ja… Przepraszam. Wiem, że nie byłem najlepszym ojcem, ale chciałbym to naprawić. Voldemort mnie szuka, chce abym do niego dołączył. W ten sposób zapewni sobie kontrolę w Ministerstwie. Ale ta sprawa jest zbyt poważna, aby z wami o tym rozmawiać.
         Liv rozbolała głowa. Nie przekonywał ją ten łagodny ton i obietnice, zawiódł ją zbyt wiele razy, aby mogła mu tak szybko zaufać. W jej umyśle toczyła się walka. Wypalająca gardło gorycz była wręcz nie do zniesienia.
         - Nie chcę, abyś był tutaj, w Hogwarcie – zaczęła, ledwo powstrzymując się od łez.
         - Pozwól sobie pomóc, córeczko. Tu nie chodzi jedynie o mnie. 
         Przymilający ton sprawiał, że czuła się jeszcze gorzej. Jeszcze bardziej winna, była wyrodną córką.
         - Nie chcę twojej pomocy. Żegnaj, tato. – Wypowiedziała te słowa zanim zdążyłaby pomyśleć, jak prędko zacznie ich żałować. Patrzyła jak machał różdżką, pakując swoje rzeczy. Wyglądał jakby ktoś dodał mu dwadzieścia lat. Zgarbił się, zdawało się, że uleciało z niego powietrze. A niemal mu uwierzyła!
         Pierwszy raz w życiu zauważyła w jego oczach smutek. Po chwili już go nie było, a Liv walczyła z ochotą pobiegnięcia za nim i zatrzymania go. Wiedziała, że wyjedzie za granicę, że być może widzi swojego ojca po raz ostatni. Usiadła w fotelu i rozpłakała się.
         Za oknem panowała bezchmurna noc. Dwie spadające gwiazdy przecięły gwiazdozbiór.


-------
Chciałabym tylko powiedzieć, że pisanie rozdziału to dla mnie nowe doświadczenie, sprawiło mi to ogromną frajdę. Mam nadzieję, że wam się spodoba. <3