Rozdział 3: Posłańcy złych wiadomości

Muzyka

      Zabrakło mu tchu. Zdawało się nawet, że przestał oddychać. Tlen jest ważny. Powinien o nim pamiętać… ale tak nie było. Wstrzymał oddech i tak mu już zostało. Po chwili jednak płuca dały o sobie znać nieprzyjemnym uciskiem oraz lekkim szczypaniem. Wypuścił więc powoli powietrze, nie spuszczając wzroku z sów, lawirujących pomiędzy uczniami Hogwartu . Jedna z nich mogła go szukać – barczystego Gryfona o aktualnie zmartwionym spojrzeniu. Nie wyglądał na kogoś słabego. Wprost przeciwnie. Każdy kto widział go przyjmującego kafla w locie, nie mógł o nim powiedzieć ,,niewytrzymały’’.  Inaczej miały się sprawy psychologiczne. Tutaj Aaron był bardziej wrażliwy. Naprawdę się martwił. Zwłaszcza o rodziców. Na kapelusz Merlina! Dlaczego to się musi dziać?

      Czytał gazety. Znajdowały się tam informacje o zarówno stratach w śmierciożercach, jak i w zwykłych czarodziejach, po drugiej stronie barykady tego konfliktu. Napięta atmosfera dawała o sobie znać w spojrzeniach, gestach, a nawet nie omijała nauczycieli – jednych wyraźnie zmęczonych, z workami pod oczyma po nieprzespanych nocach oraz tych drugich, wręcz manifestujących swoje zadowolenie z obecnego obrotu spraw. Byli jeszcze tacy, z których twarzy nie potrafił odczytać postawy wobec szykującej się wojny.

      Wszystko uświadamiało go o tym, jaką informację może któregoś dnia dostać. Gdzieś nieopodal jakaś osoba wybuchnęła rzewnym płaczem. Gdzie indziej pewna Gryfonka pisnęła z przerażenia, kiedy na stół przed nią upadła koperta, zaadresowana jednak do chłopaka obok. Trwoga przemieniła się w ulgę w jej oczach, a później we współczucie… zmieszane z radością iż to właśnie nie ona dostała list. To okrutne kiedy ktoś cieszy się z nieszczęścia innych osób, lecz Aaron mógłby to nawet komuś przebaczyć. W końcu sam cieszył się za każdym razem, kiedy nie było żadnych wieści o krzywdzie jego bliskich. Przynajmniej w takiej formie było to znośne. Natomiast reakcja niektórych Ślizgonów oraz uczniów innych domów, będących za Sami-Wiecie-Kim, była godna potępienia. Te uśmiechy. Chłopak miał ochotę zedrzeć  wredne miny z twarzyczek prześmiewców, mimo iż na co dzień nie był aż taki skory do przemocy. Poza boiskiem ma się rozumieć.

      Grad listów minął, a jedynym śladem jakichkolwiek poruszeń były pióra leżące w przypadkowych miejscach, a także pozostałości łez, ostatki przerażenia, bladość czy wesołe uśmiechy. Aaron także spuścił wzrok. Z opóźnieniem do niego dotarło, że nic nie dostał. Albo na razie są bezpieczni albo walczą o życie i nikt nie wie, czy powiadamiać rodzinę. Z dwóch opcji wolał przyjąć tą pierwszą. Po chwili zyskał apetyt i nabrał sobie tyle jedzenia, ile zdołał zjeść w pojedynkę. Jego usta rozciągnęły się w lekkim, spokojnym uśmiechu, zaś oczy zalśniły w determinacji. Ze wszystkich sił będzie próbował przerwać falę tego, co się dzieje. Zauważył, iż po jego prawej stronie Lizzy Harper zrobiła to samo, a gdy ta zobaczyła, iż chłopak na nią patrzy, zaczęła trajkotać radośnie.

      - Oni za to zapłacą – rzuciła jowialnie, jakby mówiła ,,Ładna dziś pogoda’’. Aaron rozejrzał się ostrożnie, sprawdzając czy nikt ich nie podsłuchuje.

      - Nie powinnaś…

      - …Tak mówić? Daj spokój! Co mi mogą zrobić? Najgorsze już zaczęli. – Cały czas szczerzyła się, jak głupia, aż chłopak nie mógł po prostu nie zrobić tego samego. W pewnym sensie uważał ją za niesamowitą. Nie bała się konsekwencji swoich czynów. To jednocześnie bohaterskie i idiotyczne. W tamtej chwili pomyślał, iż powinien pogadać z nią później.

      Na jego nieszczęście miejsce po jego drugiej stronie było wolne. Poczuł, że ktoś tam siada i odwracając się, wiedział już na kogo natrafi jego wzrok.

      - Garrick, mówiłem Ci, że nie mam miejsca w drużynie… - powiedział trochę zirytowany.

      - Pff, wcale nie chciałem o to prosić… Miałem zapytać czy czegoś nie dostałeś, bo ja nie. – Aaron spojrzał na niego uspokojony.

      - Żadnego listu – oznajmił, uśmiechając się.

      - Na pewno nie ma miejsca w drużynie? Bo wiesz, co ja potrafię… - Starszy z braci wzniósł oczy do sklepienia Wielkiej Sali.

      - A jednak. Za jakie grzechy? Nigdy się nie nauczy – pomyślał i westchnął.

      - …Garry. Miej litość i daj mi spokój. – Chłopczyk spojrzał na niego z trzęsącą się, dolną wargą.

      - Ta mina dawno przestała na mnie działać. Nie jesteś już malutkim dzieckiem. Nie to znaczy nie.

     - Dobra – warknął młodszy – Łaski bez. Zobaczymy co powiesz, jak to ja dostanę się do angielskiej drużyny narodowej – dodał, wstając i z ogromnym fochem, odszedł do swojego kumpla, po drugiej stronie stołu Gryfonów.

      Skoro o Quidditchu mowa. Zerknął na chwilę w stronę stolika Krukonów. Jego wzrok zatrzymał się na kapitanie ich drużyny – Laurissie Earnshaw. Miał ochotę podejść do dziewczyny i oznajmić jej dobitnie przy wszystkich, że to on zaklepuje boisko na ten dzień. Rozważał to przez chwilę, lecz moment później machnął mentalnie ręką. Ryzykował kłótnię z zawziętą Krukonką, a nie miał ochoty psuć sobie humoru, jaki zyskał po braku wiadomości. Poza tym może nie było po nim tego widać, lecz trochę się jej obawiał i nie chodziło tu posturę. Było coś w niej takiego, iż gdzieś w połowie dyskusji traciło się chęć do sprzeczek. Oczywiście do tego by się nie przyznał. Męska duma siedziała w nim, niczym jego kotka na fotelu, kiedy chciał na nim usiąść.

     Trochę dalej, przy tym samym stole, jego oczy napotkały Aurorę  Middleton. Zauważyła chyba, że na nią patrzy, ponieważ zerkała na niego kątem oka, a potem obróciła już głowę, nie wiedząc zapewne o co mu chodzi. Aaron gapił się na nią, nie pomyślawszy, że to musi głupio wyglądać. Kiedyś uratowała mu tyłek, który to sam postanowił sobie wpakować w kłopoty. Ta świadomość sprawiała, iż bez skrępowania patrzył na tą istotkę, a nawet uśmiechnął się i puścił jej oczko. Odwrócił się, nie czekając na jej reakcję, gdyż właśnie zadał sobie pytanie – czy jeśli nadejdzie wojna, choćby część jego relacji z innymi pozostanie taka sama? Nie znał dziewczyny na tyle dobrze. Łączył ich jedynie jeden incydent. Powinien być bardziej skryty czy może budować kontakty? Czy to nie uczyni go hipokrytą, jeżeli wszystko okaże się zupełnie odmienne, niż aktualnie mu się wydaje? Te niespodziewane  myśli sprawiły, że chłopak wpakował sobie tost do ust z ponurym odczuciem niepewnego. 

Muzyka

      - Dlaczego to nie wychodzi?  - pomyślał. Przecież mieszał w odpowiednią stronę! Co jest?! Bezskutecznie próbował ukryć to, co się dzieje w kociołku przed Abigail – Zaraz się wtrąci… Potrafię sam o siebie zadbać! – Był zły na to, iż bardzo często nic nie wychodziło mu na tym przedmiocie. Ona była od niego lepsza, co stale próbowała mu uświadomić i to właśnie tak zdenerwowało Gryfona.

      - Mieszasz w złą stronę – powiedziała z odrobiną dezaprobaty w głosie. Zaczęło się. Zignorował ją. Nie lubił kiedy mówiła mu co ma robić na eliksirach. Nie jest taki beznadziejny, prawda? Będąc w szóstej klasie nadal uczy się tego przedmiotu, a to coś znaczyło. Jego dłoń przyspieszyła. Spojrzał na nią wymownie, kiedy sięgnęła ręką do mieszadła.

      - Nie – zaprotestował gwałtownie, kiedy próbowała mu je zabrać z dłoni. Zacisnął na nim mocniej palce, powoli przestając patrzeć na to, co robi. Udało jej się jednak przekręcić mieszadło w drugą stronę. On nie dawał za wygraną i nadal uparcie mieszał tak, jak mu się podobało. Tak więc raz jedno z nich raz drugie próbowało zaprezentować swoje racje. Slughorn podniósł na nich zdziwiony wzrok.

      W jednej chwili wszystko stało się naraz. Dotąd zmarszczona ze złości twarz Aarona zmieniła się na łagodniejszą.

      - Dobrze. Może… - zaczął, odpuszczając i jednocześnie puszczając mieszadło. Miał dość. Chciał już dać spokój i iść na kompromis.  Nie skończył dlatego, że w kociołku zabulgotało. Nauczyciel wstał, lecz nie zdążył do nich podbiec, kiedy obojgu pochylonym nad wywarem, wybuchła w twarz jaskrawozielona breja, która miała mieć  kolor biały i bijący z niego perłowy blask, a nie czarną mgłę. Śmierdziało to natomiast  zgniłymi jajami, mocnym zapachem anyżowych cukierków i tym co zostawiają sowy, kiedy się je przekarmi.

     Chłopak z szoku zapomniał zamknąć usta i trochę dostało mu się na język. Zaczęło mu się cofać. Słyszał rechoty Ślizgonów, z którymi dzielili lekcje, kiedy zielony wybiegł z sali, kierując się prosto do pobliskiej łazienki… Potem natomiast do gabinetu pani Calligan. Później dowiedział się od wkurzonej Abigail, iż dostali dodatkowe wypracowanie o amortencji. Przez najbliższe kilka dni próbowali się unikać, skutecznie nie zwracając na siebie uwagi na lekcjach.

      Tego dnia Aaron padł zmordowany twarzą na swoje łóżko. Kiedy przekonał pielęgniarkę, iż może już opuścić skrzydło szpitalne, na dworze zmierzchało. Urażona jego chrapaniem Izyda obudziła go, wbijając mu pazury w pośladek, a następnie znalazła sobie zakątek w pokoju wspólnym na dole.  Całą noc dręczyła go bezsenność, choć jeszcze parę minut wcześniej spał sobie w najlepsze.

Słyszał o imprezie trwającej w najlepsze późno w nocy. Dostał nawet wskazówki, jak wejść do Pokoju Życzeń, kiedy szedł do dormitorium.  Wiedział jednak, że może spotkać tam wiele osób, z którymi nie miał najlepszego kontaktu. Nie mógł więc tam pójść. Nie miał zupełnie ani ochoty ani sił, aby z kimkolwiek się kłócić, tym bardziej iż uczniowie Hogwartu, zwłaszcza ci starsi, nie obyliby się bez alkoholu. Przewracał się więc z jednego boku na bok, plując sobie w brodę z takiego obrotu spraw.

      - Następnym razem dam Abigail pracować sobie samej… - pomyślał kilka minut po północy. Wiecie co? To nie było mocne postanowienie.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

No więc jest : ) Wybaczcie, że tak późno dodałam ten post. Zorientowałam się dopiero w weekend, który miałam zawalony, a teraz zaczęła się szkoła. Przepraszam także za długość. To początek, więc nie bardzo wiedziałam co dokładnie opisywać i naprawdę długo myślałam nad zakończeniem. Zapewne każda z was zwróciła uwagę na mało rozbudowane opisy… No właśnie.

Mówcie co chcecie, a ja i tak jestem zadowolona, że wyszło mi chociaż tyle ^^