Rozdział 2: Pył na wietrze

 muzyka

            Na powiekach pozostały mu resztki niezapamiętanego snu, kiedy otworzył oczy tego ranka.

Strach i cierpienie, które dają uporczywie znać o swojej obecności w życiu każdego z nas, przytłaczają i skutecznie tuszują wszelkie myśli starające się wybiegać naprzód. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że jedyną tragiczną sprawą nie cierpiącą zwłoki jest śmierć. Ona zawsze znajduje sobie drogę, przeciśnie się przez zakneblowane drzwi, pokona wszelkie mury odgradzające serce niezależnie od ich grubości, jest niemożliwa do zatrzymania, niemożliwa nawet do opóźnienia jeśli opóźnienia sobie nie zażyczy. Blaze naprawdę zdawał sobie sprawę z tego, że kiedyś umrze. Czy go to interesowało? Nie bardzo. Czy kiedyś myślał o swojej śmierci? Przelotnie, jako odległy punkt w życiu naznaczonym zwycięstwami. Czy kiedyś myślał o cudzej śmierci? Codzienne.

            W pokoju wspólnym natknął się na Alexis szepczącą o czymś z Rudolfem, ale nie był w nastroju do konfrontacji z dziewczyną, która go nie kochała i o której miłość on sam nie zabiegał. W ogóle nie był w nastroju do konfrontacji, z kimkolwiek, choćby darzył go najczystszą miłością i oddaniem. Obrazy z niedawno przerwanego snu jeszcze kłębiły mu się pod czaszką, jakby starały się coś przekazać. Nie pamiętał już o czym śnił, ale wrażenie, które mara po sobie zostawiła, zawładnęło jego umysłem. Prześlizgnął się obok czarnej sofy i wmieszał w tłum wychodzących na pierwsze zajęcia uczniów, zostawiając dwójkę przyjaciół za plecami. Gdyby się odwrócił w tamtej chwili, może zauważyłby jak Rudolf – ten sam facet, którego nie interesowało nic poza Czarnym Panem, potęgą i władzą – pożera bezczelnym, natrętnym spojrzeniem odsłonięte ramiona i obojczyki dziewczyny. Zauważyłby, jak blisko siebie siedzą i jak oszczędnie Alex gestykuluje, przeciągając kolejne sylaby, cedząc słowa przez krwistoczerwone usta. Wtedy może by coś zrobił.

            Ale Blaze się nie odwrócił, nie zerknął przez ramię ani nie zatrzymał.

            Po wyjściu z pomieszczenia wyprzedził wlekących się czwartoklasistów, wyminął grupkę ciasno przylegających do siebie tlenionych blondynek i do sali wejściowej wpadł jako pierwszy. Skierował się do wielkiej sali zdecydowanym, długim krokiem. Sufit pokryty był kłębiącymi się, ścierającymi ze sobą jak monstrualne potwory w trakcie zapasów zastraszająco nisko nad głowami jedzących czarnymi chmurami, z których padał rzęsisty deszcz. Nikt nie miał ani kropli wody na szacie, mimo to w pierwszej sekundzie blondyn skulił się w oczekiwaniu na zamoczenie całego ubrania. Wyprostował się szybko, lekko potrząsnął głową i zganił się w myślach za te iście mugolskie odruchy. Idąc przestronnym pomieszczeniem pomiędzy długimi stołami Slytherin’u i Ravenclaw’u, władczo rozglądnął się dookoła. Miał ten denerwujący nawyk, że kiedy tylko kosmyk włosów spadł mu na czoło, natychmiast musiał go odgarnąć. Podczas zaczesywania dłonią włosów na tył głowy jego wzrok zatrzymał się na znajomej osobie siedzącej przy sąsiednim stole. Tak się złożyło, że osoba akurat się na niego gapiła, a kiedy skrzyżowali spojrzenia nie odwróciła się, nie spuściła oczu, nawet nie mrugnęła – jakby nie przeszkadzało jej to, ze została przyłapana. Jedyną kobietą w tym zamku, która się zachowywała wobec niego w ten sposób była Laurissa. Blaze zwolnił, prawie przystanął na środku Sali, początkowe zdziwienie starając się natychmiast zatuszować.

            Dawno się już nie widzieli, ale kiedy ostatnio rozmawiali? Wieki temu. Przez chwilę pozwolił, aby zawładnęła nim ta dziwna nostalgia, którą czuł od rana. Uderzyła go myśl, której wcześniej nie potrafił wykrystalizować z natłoku innych – czy będą mieli szansę jeszcze kiedyś porozmawiać, czy wcześniej ich milczenie rozdzieli przedwczesna śmierć któregoś z nich? W nadchodzących czasach, zdał sobie nagle sprawę, nie będzie czasu na wahania. Ani na zbyt późne decyzje. Spojrzenie blondyna przesunęło się tylko odrobinę w prawo, ale tyle wystarczyło by zauważył Ian’a siedzącego obok Rissy. Dumnie wyprostowany, a w oczach ta sama tajemnica co zwykle, ta, która tak intrygowała Blaze’a w dzieciństwie, a teraz nieustannie grała na nerwach. Oboje w niebieskich kolorach, przy sąsiednim stole, przy którym Hathoway nigdy nie będzie mógł usiąść. Zawrzała w nim krew. Wszystko to stało się w kilka sekund, chwila melancholii uleciała bezpowrotnie jak spuszczone powietrze z różowiutkiego balonika.

            A jednak zawahałem się. Głupia laska, która sądzi że może się na mnie bezczelnie gapić, kretyn udający inteligenta, i ja – niezdecydowany chłoptaś na posyłki tych u góry, porzucony jak niechciana zabawka, przebiegło mu przez myśl. Zacisnął pięści tak mocno, że aż pobielały mu knykcie. Myślą że zadowolę się ochłapami jak jakiś bezpański kundel?

            Kilka sekund później Blaze już siedział przy stole Ślizgonów, plecami do najlepszych przyjaciół z dzieciństwa. Miał ochotę wrzeszczeć, ale powstrzymał wszystkie emocje i nawet się nie odezwał, a o wściekłości przemawiała teraz tylko mocno zaciśnięta szczęka i bezwzględne spojrzenie wbite tępo w ścianę. Ławka zadrżała, zafurkotała szata rozcinająca powietrze tuż nad jego uchem. Obok usiadł Rudolf, z drugiej strony przysiadła się Evelyn. Zlustrowała go spojrzeniem i jak zawsze zdołała w jednej krótkiej chwili prześwietlić na wylot.

            - Ostatnio masz same kiepskie dni – odpowiedziała prosto i zabrała do jedzenia jakby nigdy nic, chociaż blondyn jeszcze nie zabrał się do ułożenia ust w celu wypowiedzenia słów: „zły dzień”. Skrzywił się lekko i sam podniósł nóż, ale nie sięgnął ani po tost, ani po dżem. Po prostu siedział tak bezczynnie i gapił się w złocony fikuśnie talerz. Rozdrapał ranę, która już dawno powinna się była zagoić. Poczucie zdrady i świadomość, że został odtrącony – choć to on przyzwyczaił się do odpychania ludzi – nadal paliły mu ogniem trzewia. Oczywiście Liv miała rację, jak zwykle, ostatnio chodził cały czas naburmuszony i tylko warczał na ludzi starających się z nim rozmawiać. Nie zdawał sobie z tego sprawy, ale już nawet jego zaczynało to męczyć. – Masz okres? – dodała bezczelnie, uśmiechając się do chłopaka jak najczystsze niewiniątko.

            - Dużo mi jeszcze brakuje do kobiety w te dni – wycedził w odpowiedzi i uświadomił sobie, że Evelyn tymi kilkoma uszczypliwymi słowami podniosła go na duchu i poprawiła humor. Nie zrobiła nic szczególnego, a jednak poczuł się lepiej. Na tyle, żeby obrócić się przez ramię i dyskretnie zerknąć na tamtą dwójkę, która zdawała się już zapomnieć o sprawie i zatopiła się w rozmowie wraz z Middleton.

Kiedyś to Ian i Laurissa potrafili w kilku gestach naprawić całe dziecięce zło świata. Ten czas minął bezpowrotnie, a on postanowił nigdy nie popełnić tego samego błędu. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że tylko w jego wyobrażeniu Krukoni go porzucili. Użalał się nad sobą, czuł się odizolowany, chociaż prawda była zupełnie inna i całkiem prosta – sam odepchnął tą dwójkę tak szybko i tak daleko, żeby żadną miarą nie mogli już do niego sięgnąć.

Głos Liv wyrwał go brutalnie z rozmyślań.

- Pokój życzeń o dziesiątej, mój drogi – powiedziała luźno i popatrzyła na niego z ukosa.

- Chcesz się umówić na randkę?

Oboje się zaśmiali kpiąco, a Rudolf przewrócił teatralnie oczami.

- Tylko gdybym cię nie znała – tymi słowami definitywnie zakończyła droczenie się, cała trójka wstała i ruszyła na zajęcia.

muzyka

            Kilka godzin później w głowie za mocno mu szumiało żeby mógł zastanawiać się nad czymś innym niż kolejna szklanka schłodzonej Ognistej Whisky, kolejny palący gardło łyk złocistego trunku. Świat powoli ale skutecznie wirował sobie dookoła niego, kiedy pogrążony w rozmowie i śmiechu siedział rozparty na jednej z licznych kanap znajdujących się obecnie w Pokoju Życzeń. W dłoni jak berło dzierżył puste szkło, którego jeszcze nie zdążył napełnić kolejną dawką szczęścia, a obok siedziała oparta o jego tors Alexis. Razem z najbardziej zaufanym gronem poszerzonym o Leilę i jej koleżankę Annie, gadali o nieistotnych głupotach, dyskutowali o meczu Quidditch’a – w tym temacie ożywiły się zwłaszcza Evelyn wpół-leżąca na miękkim fotelu, dumnie wyprostowana Leila dotąd pozostająca raczej milcząca i obojętna oraz Alex – no i przede wszystkim pili. Muzyka z zaczarowanych głośników tętniła w powietrzu na tyle głośno, że trzeba było ją przekrzykiwać, ale właściwie nikomu ze zgromadzonych to nie przeszkadzało.

            Dookoła wszędzie tłoczyli się uczniowie, gdzieniegdzie dało się dostrzec takich, którzy o istnieniu alkoholu jeszcze w ogóle nie powinni byli słyszeć, a co dopiero pojawiać się w takich miejscach. Ale przyznajmy sobie szczerze, kogo tu obchodziło kilku pijanych dwunastolatków? Na nieoficjalnych spotkaniach w pokoju wspólnym nawet prefekci mieli wszystko gdzieś, a jeśli któryś nie miał – zwyczajnie zostawał pomijany przy informowaniu o nadchodzącej imprezie.

            - Zaraz wracam – krzyknął Blaze, przedzierając się przez ostre dźwięki rocka, które rozbrzmiały chwilę wcześniej, bowiem mikrofonu dorwała się gwiazda, Anthony Carroll. Wstał i ruszył w stronę wodopoju oferującego alkohol, przepychając się przez uczniów. Kilka razy ktoś z tańczących potrącił go łokciem, ale było to na tyle zwyczajne zachowanie, a on sam tak rozluźniony, że nie przejął się tym w ogóle.

            Już z oddali zauważył sylwetkę dziewczyny. Stała do niego tyłem, ale jej sposobu poruszania się wyuczył się na pamięć. Zamrugał kilka razy aby upewnić się że nie ma przywidzeń. Jednak to była ona, niemożliwa do pomylenia. Przez chwilę blondynowi myśli kotłowały się gorączkowo pod czaszką, starał się zwalczyć procenty, które już znalazły się w krwioobiegu. Minęły prawie dwa miesiące, a on nadal stał w miejscu z tą sprawą. Kiedy tylko przypominał sobie jak ważne i delikatne jest to zadanie, żołądek zacisnął mu się w supeł. Przełknął ślinę i ruszył wolnym krokiem prosto do niej. Opierała się o blat stołu służącego za barek, ale nie widział jej twarzy więc nie mógł ocenić w jakim jest nastroju.

            Przerwała gwałtownie w połowie zdania rozmowę z jakimś chłopakiem i odskoczyła, kiedy Blaze przejechał opuszkami palców po jej skórze od szyi, po ramieniu w dół, aż do łokcia. Może i był ścisk, ale ten gest był zbyt intymny na przypadek, blondyn zdawał sobie w tego sprawę i miał nadzieję na taką reakcję. Spiorunowała go spojrzeniem, ale gdzieś wewnątrz czaiła się niepewność, dobrze ukryta i właściwie uzasadniona. Abigail mu nie ufała, to było pewne. Była rozsądna, właściwie to podziwiał ją za to, jak i za nieomylność w ocenie ludzi.

            - Czego chcesz? – zapytała, odzyskując swoje wieczne opanowanie i dojrzałość, którą przykrywała emocje. Zerknęła w kierunku osoby, z którą rozmowa została przerwana, Blaze zrobił to samo. I ledwo utrzymał przekleństwo za zębami. Ezra patrzył na niego z nieukrywaną pogardą spod grzywy włosów opadających na czoło i uśmiechał się kzywo.

            Oczy Blaze’a zabłyszczały złowieszczo chociaż powtarzał sobie w myślach, że opanowanie to podstawa. No ale nienawidził tego Krukona, z wzajemnością. Zazdrościł mu. Od zawsze chciał grać, latać po boisku w świetle reflektorów, być w centrum uwagi, popisywać się tak, jak to robił Bennett na stanowisku obrońcy. Poza tym stanęła między nimi Aurora, przez nią rozegrało się pomiędzy nimi wiele kłótni.

            - Chcę cię ukraść temu lalusiowi z włosami, które pewnie układał dzisiaj przed lustrem dłużej niż my dwoje razem wzięci – odpowiedział słodkim głosem na pytanie Abigail, znów kierując na nią spojrzenie i uśmiechając się bezczelnie. Nerwy na wodzy, idealnie. Miał nadzieję, że ten dupek się wścieknie i wszyscy zobaczą, że nie potrafi panować nad emocjami.

            - Przynajmniej wiem, jak używa się miotłę, nie tylko do zamiatania – dotarła do niego głośno wypowiedziana uwaga. Na tyle głośno, że kilka osób dookoła nich przerwało swoje rozmowy, obróciło się do nich i cicho zaśmiało. Blaze Hathoway nie należał do osób cierpliwych. Nie należał też do odpornych na opinię publiczną, spokojnych, opanowanych, a już na pewno nie był wyrozumiały.

Twarze dookoła niego kręciły się wesoło razem z całą podłogą, kiedy jego pięść wylądowała na szczęce Ezry.

Muzyka zabrzmiała głośniej, kiedy od uderzenia przeciwnika zadzwoniły mu zęby.

Pobili się typowo dla dwóch nietrzeźwych facetów na imprezie. Nie było to zbyt widowiskowe przedstawienie, bo mieli pewne problemy z równowagą i parowaniem ciosów, ale krew z nosa Ślizgona poplamiła szatę na piersi i podłogę. Rosnące zaczerwienienie pod okiem Krukona świadczyło, że i on będzie miał pamiątkę po tym spotkaniu. Ludzie rozstąpili się, Abigail odsunęła się z wyraźnym obrzydzeniem. Zrobiło się małe widowisko, ktoś nawet dopingował z tyłu tłumu, mimo że pewnie nic nie widział i nawet nie wiedział kto się bije.

Wszystko skończyło się równie szybko jak się zaczęło. Blaze odciągnięty przez Liv – niby kobieta, ale kiedy przychodziło co do czego, okazywało się, że treningi przynosiły rezultaty – zauważył mimo pulsującego potwornie bólu głowy, jak Ezra dyszy w ramionach Aurory. Wrzawa, która wybuchła, zaćmiła całkowicie muzykę, a on miał nieodparte wrażenie, że wszystkie głosy są zwielokrotnione u niego pod czaszką i zlewają się w jeden okropny hałas. Nos palił go żywym ogniem, ledwo powstrzymał się od wrzaśnięcia, kiedy rękawem starł bordową ciecz, lekko przy tym go naruszając. Wypluł na podłogę zmieszaną z krwią ślinę zgromadzoną w ustach i odepchnął rękę Evelyn. Wymamrotał pod nosem kilka paskudnych przekleństw, obrażając przy tym kilkakrotnie Bogu ducha winną panią Bennett. W tłumie zauważył twarz MinAh  z kpiącym uśmieszkiem, a nieco dalej Katie z dość grobową miną.

- Czy ty zamierzasz kiedyś dorosnąć, Hathoway?! – krzyknęła przytrzymująca Krukona Aurora, piorunując Blaze’a miażdżącym spojrzeniem dającym do zrozumienia jak bardzo nim gardzi i jak bardzo go nienawidzi. Nie tylko za to, co właśnie zrobił jej przyjacielowi. Walczyła jak lew o tych, na których jej zależało choć nie radziła sobie z walczeniem za siebie.

- Wtedy, kiedy ty przestaniesz być dziewicą – odwarknął w jej kierunku i odwrócił się z zamiarem odejścia.

Poczuł się nagle wyczerpany, ból obezwładnił mu kończyny i odebrał zdolność logicznego myślenia, ale furia nadal czaiła się w jego myślach i gestach. Nadwyrężył sobie bark, bo nie mógł podnieść lewej ręki wyżej niż kilkanaście centymetrów, poza tym docierały do niego coraz to nowsze informacje od ciała o stłuczeniach i urazach. Nie musiał się przepychać, bo właściwie tłum sam się od niego odsuwał. Już był przy drzwiach na korytarz, kiedy koło niego pojawiła się Abigail. Starał się powstrzymać odruch wymiotny, jaki nagle wstrząsnął jego ciałem po spożyciu zbyt dużej ilości alkoholu.

- Co to miało być? – syknęła złowieszczo, krzyżując ręce na klatce piersiowej i zagradzając mu drogę do wyjścia. Westchnął i znów splunął krwią na podłogę, nic sobie nie robiąc z wysoko uniesionych brwi dziewczyny. Fuknęła głośno. Muzyka nadal dudniła, większość już zapomniała o całej sprawie i wróciła do zabawy.

- My – zaczął, nie kryjąc się z popieraną stroną w nadchodzącej wojnie – tak sobie radzimy z tymi, którzy stają nam na drodze. Nie ma zniewagi, którą można przepuścić i nie ma winy, którą można wybaczyć. Nie chowamy się, nie staramy się zapewnić bezpieczeństwa innym. My atakujemy, żeby zlikwidować źródło zagrożenia – odpowiedział cicho stalowym głosem, celowo nawiązując do sytuacji dziewczyny w rodzinie. Miał nadzieję że to podziała, że ta informacja o jej ojcu, Śmierciożercy, którą dostał nie tak dawno temu, zagra na jej czułej strunie. Nie było już czasu na zabawę, nie było miejsca na delikatności. Postanowił zrobić to, co robił zawsze odkąd tylko pamięta: zaatakować.

Chyba podziałało, bo przez chwilę zdawało mu się, że zadrżała jej warga, choć mogło to być tylko przywidzenie spowodowane wycieńczeniem. Odwrócił się i wyszedł, zostawiając ją samą z tymi brutalnymi słowami.

Zwymiotował jak tylko dotarł do łazienki w dormitorium.

______________

No to leci mój post c: proszę o wyrozumiałość jako że naprawdę dawno nie pisałam ;-; Mam nadzieję że muzyka wam pasowała i dobrze się bawiliście :d

Niestety niektórych tak tylko wymieniłam z imienia, a i tak było ciężko zmieścić.

PS. Przepraszam za tytuł, nienawidzę tytułów ._.