Prolog: Cienie na posadzce

muzyka

        Czy ten cień naprawdę prześlizgnął się po podłodze? - pytały później duchy, które nocną porą spacerowały po korytarzach i postacie na obrazach wybudzone szelestem kroków ze swojego obrazowego snu. Czy ktoś przebiegł tamtędy, czy to tylko cień wysokich sosen rosnących wokół zamku i zaglądających w jego strzeliste, gotyckie okna zatańczył w świetle księżyca? Tam, przed momentem. Nie widziałeś? Nie, nawet nie szukałeś. Na kamiennej posadzce odbijało się mętne, zupełnie jakby nabrało ludzkich cech i stało się leniwe, sączące się wolno światło księżyca. Wysokie arkady, prastare sklepienia korytarzy i sal łączących rozstaje dwóch dróg jednak nie były tak wyrozumiałe dla cienia. Odbijały subtelne dźwięki ze znaną sobie ostrością i bezwzględnością. Jeśli ktoś ukrywał się w mroku, nie mogły dostrzec go oczy. Jeśli zaś przemykał się pod kolumnadą, nie mogły ukryć go dźwięki.

         Duch odwrócił leniwie głowę, ale nie dostrzegł nic swoim okiem. Dama na obrazie obruszyła się delikatnie, ale nikt nie zwrócił na nią uwagi, nawet za życia była straszną panikarą. I gorąco zarzekała, że jakiś mężczyzna oparł się przed chwilą o jej stół, prawie wywrócił misę z owocami stojącą nieopodal. Inne postaci na obrazach, w tym przeraźliwie chudy, wręcz wysuszony mężczyzna, obdarzyły ją spojrzeniami pełnymi politowania i zapadły w swój sen. Takim sposobem cień zniknął niezauważony z południowego skrzydła zamku.

         Przemykał się dalej, niepowstrzymany przez kolorowe szkło witraży, przez które przeciskały się smugi księżycowego blasku nasączonego barwnikiem. Ślizgał się po kamiennych, chropowatych ścianach, nie zatrzymywał się nawet na moment, jakby wcale nie bał się, że ktoś może go przyłapać i rozpoznać. Nie oglądał się za siebie. Kiedy chciał wbiec jednak na dziedziniec i przemknąć dalej swoją drogą, jego czar prysł. Tajemniczy czar cienia rozmył się zupełnie jak ciemność na którą rzuci się ostre światło latarki. Okazało się dopiero na zalanym blaskiem dziedzińcu, że cienie są ludźmi. Należały do dwójki uczniów. Nie był to niestety nikt specjalny, nie byli to zakochani uciekający przed niepożądanym wzrokiem... Przynajmniej nie do końca. Nie uciekali przed szlabanem, nie gonili swoich marzeń, nie robili czego tylko chcieli.

         To było o wiele bardziej prozaiczne. Ta dwójka spieszyła się na zajęcia z Astronomii, mając nadzieję że ekscentryczny nauczyciel nie zauważy spojrzenia – nigdy nie zauważał, ale tym razem przygotowali się lepiej i nawet mieli wymówkę.

         - Powtórz jeszcze raz – poprosił chłopak, chociaż nie była to żadną miarą prośba. Spojrzeli na siebie porozumiewawczo, Liv mruknęła z niezadowolenia, Ian ściągnął brwi. Byli już u stóp wieży astronomicznej i zostało im kilkadziesiąt schodów do przejścia. Drobne gesty, które wymieniali nie były wcale niczym nowym, tak właśnie się komunikowali od... Od zawsze.

         - Zatrzymały nas zajęcia dodatkowe i zadania domowe – powiedziała w końcu, na co Ian nie musiał nawet dodatkowo naciskać, po czym zmarszczyła lekko nosek. To zaskakujące, że właśnie w tym kiedyś się zakochał, w tym jednym geście z szerokiej ich gamy.

         I nagle nabrał ochoty, żeby nie wywiązać się z umowy, żeby powiedzieć coś innego. Kiwnął jednak tylko głową, nie komentując tego w żaden sposób. Odwrócił spojrzenie i nikt nie wiedział czy po prostu nie bał się nadal patrzeć na nią zbyt długo.

         - Myślę że on nawet nie wie co to praca domowa... - dodała nagle w zamyśleniu Evelyn, podążając za kolegą który wyprzedził ją już o pół piętra schodami na zajęcia.

         U góry Astronomia trwała już w najlepsze i wszyscy, którzy się na nią zapisali stali w niewielkich grupkach przy teleskopach, oglądając gwiazdozbiory i szukając zadanych ciał niebieskich. Ian i Liv weszli ostatni, niemożliwym było niezauważenie ich spóźnienia. Chłopak od razu, zupełnie instynktownie jak dziecko szukające aprobaty u rodzica, powiódł spojrzeniem po zebranych i nie spoczął, dopóki spojrzenie nie padło na Blaze'a. Jego wzrok – lodowaty – oraz wyraz twarzy – surowy i zły - mówiły wyraźnie, że jego nastawienie do Iana nie zmieniło się w ciągu tych kilku godzin. Ramsay nawet nie podejrzewał, że to się stanie, ale najwidoczniej nadzieja była silniejsza. Nie było czasu na dłuższą milczącą chwilę, bo obok pojawił się zataczający się lekko Cooper, podtrzymujący się balustrady, która niezbyt dobrze chroniła go przed ewentualnym osunięciem się w przepaść.

         - Wolna miłość, profesorze – powiedział Ian bezmyślnie, wzruszając ramionami.

         Nie oczekiwał, że wymówka zadziała, ale jednak - twarz Caspera zajaśniała niebezpiecznym blaskiem, przybrany wyraz twarzy był na swój sposób piękny i upiorny. Liv, zupełnie zaskakująco mocno jak na kobietę, uderzyła Iana w bok, kiedy rozdzielali się, by odejść do swoich znajomych w przeciwnych końcach sali. Ale wiedział, że nie jest zła. Evelyn w jego oczach zawsze była równą dziewczyną. Pewnie będą się później śmiali z tego, co tak niespodziewanie wypalił.

         Rano obudził się wcześnie, niezwykle dla niego wcześnie. W noce, kiedy wypadała Astronomia nigdy nie wstawał na śniadanie i pierwszą lekcję, a jednak dziś Ian obudził się nagle, wyrwany z letargu w jaki zapadł wieczorem. Nie czuł zmęczenia. Coś mu się śniło, ale nie miał pewności co to takiego, jak nieuchwytne marzenie wymykające się z palców, jak niewypowiedziana i zapomniana prośba. Był zirytowany, wyraźnie zły, że nie może sobie przypomnieć snu. I pomyślał o ojcu, niespodziewanie i niecodziennie. Pierwsze co widział pod zamkniętymi powiekami to jego twarz, niezbyt przyjemna do oglądania i siwiejące włosy wyrastające rzadko z wysokiego czoła.

         Myślałeś kiedyś o tym, że dowiadujesz się że umierasz? Nie że umrzesz za kilka lat, nie że kiedyś tam w ogóle cię to czeka. Że umierasz teraz, zginiesz za chwilę, że to jest właśnie koniec. Ostatnie minuty i ta zupełna bezsilność, złość. A jeśli przeżyjesz tak całe życie, w tej grząskiej jak bagno beznadziei? Czy to można nazwać życiem, to co przeżywał mój ojciec? Czy to jest życie, które ja teraz będę przeżywał? Taka myśl, ulotna jak przemijające właśnie za oknami lato zagościła w głowie Iana, który nie był już pewny czy nadal nie śni. A później obudził się Marcel i rozmyślanie pękło jak zbyt cienki lód po którym próbuje się stąpać albo jak obraz rozmazujący się jak na tafli wody, kiedy powieje mocniejszy wiatr.

         Cienie, które tworzyło na podłodze słońce nie mogące na dłużej przebić się przez chmury przypominały wykrzywione makabrycznie maski na ludzkich kiedyś twarzach, wydłużały się i skracały ohydnie i w końcu Ian poderwał się, nie mogąc dłużej się w nie wpatrywać.

         W pokoju wspólnym pojawił się z kilkoma innymi uczniami wychodzących ze swoich dormitorium i w wyniku tego zmieszał się z irytującym, wartkim tłumem, który zmierzał na śniadanie. Nadal nie czuł się dobrze. Był zirytowany i niecierpliwy, ale kiedy spojrzenie padło na postać siedzącą w swoim fotelu rozluźnił się lekko. Rissa patrzyła na niego już z daleka, jakby właściwie czekała z książką w rękach na jego pojawienie się. Ukłuło go poczucie niesprawiedliwości, zupełnie znikąd. Razem udali się bez słowa na śniadanie, obdarzani zainteresowanymi spojrzeniami, a może tak tylko się chłopakowi wydawało. Wbrew wszelkim pozorom lubił być w centrum zainteresowania a myśl, że uczniowie mogli domyślać się czy ta dwójka jest parą czy też nie przyprawiała go o dreszcz emocji. Oboje byli chyba w nie najlepszych nastrojach do rozmowy i to „oboje” łączyło ich dzisiaj silniej niż kiedykolwiek wcześniej. Nie czuli potrzeby wypytywania, o co chodzi, bo wiedzieli, że pytanie siebie o to nawzajem nic nie da.

         - Usiądziemy? Czy będziesz się tak gapił na innych przez całe śniadanie? - mruknęła dziewczyna kiedy stanęli jak dwa słupy soli w wejściu do wielkiej sali, jak zwykle przemawiając głosem rozsądku. Wydawała się w tym jakaś nieobecna.

         Przy stole sytuacja wcale się nie polepszyła. Spojrzenie Iana padło prosto na Ryana i już wiedział, że ten dzień nie mógł zacząć się gorzej. Miał ochotę powiedzieć coś naprawdę paskudnego i wyładować się na tym lizusie, nie, najlepiej przywalić mu za sam wyraz twarzy, ale obok była przecież kapitan drużyny i nie pozwolił sobie na cięte słowa, podobnie jak jego przeciwnik. Odwrócił spojrzenie na twarz osoby kilka miejsc dalej i uśmiechnął się uprzejmie, ale był to uśmiech wymuszony, Aurora z pewnością o tym wiedziała. Nie miał ochoty na większy cień udawanej radości.

         Nastrój w sali był ponury, co dało się wyczuć od samego przekroczenia jej progu i teraz dopiero Ian pomyślał, patrząc lekko w górę, że najlepszą ozdobą sufitu byłaby czarna chmura i siąpiący z niej prawdziwy deszcz. Czuł się jakiś nieprzyzwoicie zgorzkniały i nie miał ochoty odzywać się nawet do żadnej z koleżanek. Zbliżał się pierwszy w tym sezonie mecz, zbliżał się wielkimi krokami i Rissa naciskała na częste treningi, kłócąc się jak prawdziwa lwica o wolny stadion. Jemu w głębi duszy wszystko było jedno, a może to przez ten cholerny dzień tak właśnie się wydawało.

         - Mam sprawę dotyczącą qui... - zaczęła blondynka nagle, zabierając się za śniadanie, którego i tak w ostatecznym rozrachunku nie zje. Przerwała jej bezczelnie jedna z młodszych uczennic, potrącając łokciem. Ramsay powiódł swoim spojrzeniem za jej wzrokiem, ale dziecko zniknęło w tłumie napływających do sali uczniów. - Co za dzieci. Do rzeczy, właśnie miałam...

         Wyglądało na to, że nie będzie dane jej skończyć, przynajmniej dopóki pewien uczeń, w myślach Iana nazwany już kretynem kilkakrotnie, nie przestanie zapuszczać żurawia z przeciwnej strony stołu i tym samym irytować jeszcze bardziej rozeźlonego Iana.

         - Chyba porozmawiamy kiedy indziej, Riss. Ryan jest zbyt tępy i, udając że nie nadstawia uszu żeby podsłuchać, nie ma pojęcia, że wygląda jak zupełny debil – wypowiedział to słowo ze zjadliwym z naciskiem, patrząc w jego stronę przelotnie, jakby bez zainteresowania, a jednak miał ochotę rzucić na niego niewybaczalne zaklęcie – nachylając się tak bezceremonialnie nad stołem. Jakiś problem, kolego?

        - To ty będziesz mieć problem jak będziesz się zwracał do mnie takim tonem. Kretyn skończony.

         W tej sytuacji pewna była jedna rzecz – ktoś rzuciłby się na tego drugiego, osoba o słabszych nerwach. Dzisiaj byłby nią Ian, w którym odezwał się jakiś pierwotny, ohydny i zwierzęcy instynkt, ale ktoś pojawił się za jego plecami, kątem oka dostrzegł blond włosy.

         - Dzisiaj masz pierwsze zaklęcia, prawda? Ja też mam zajęcia w tamtej części zamku, chodźmy – powiedziała łagodnie Aurora, kiedy już przywitała się z Rissą, zakładając włosy za ucho.

         Musiała widzieć, co stało się przed chwilą i że za moment zrobi się tutaj nieprzyjemnie. Zawsze miała takie właśnie wyczucie chwili i przychodziła z pomocną dłonią, chociaż Ian nie zdawał sobie sprawy z tego, że nie znalazła się tutaj przypadkiem. Ani że to nie była wcale rzucona luźno przez nią propozycja tylko instynkt, który kazał pomóc. Na chwilę między wszystkimi narosło nieprzyjemne uczucie, wyczuwalne napięcie.

         Nie wiadomo jak długo Ian patrzyłby raz na Rissę, raz na Aurorę i między tym zerkał jeszcze na Ryana, zastanawiał się jak wydostać się z tego otępienia, gdyby nie impuls rozsądku. Najlepiej odpuścić, odejść. Skinął głową, wstał, nie spojrzał już na chłopaka po przeciwnej stole stołu.

         - Do zobaczenia, Riss. Na treningu.

         Po tych słowach ramię w ramię z Aurorą ruszył do wyjścia z sali. 

 

muzyka (tylko pierwszy utwór)

         Zatrzymał ich huk otwieranych okien, sprawił że nogi przyrosły do ziemi i odmówiły posłuszeństwa, kiedy całe mnóstwo sów ogromnym kłębem wdarło się do pomieszczenia. Rzucały karykaturalne cienie na ściany i podłogę kłębiąc się pod sufitem, pikowały w dół, kiedy odnalazły właściwych uczniów. Ian zamarł z wyrazem wyczekiwania na twarzy, z rodzajem ekscytacji, a Aurora - raczej przerażenia. Przy stole nauczycielskim zapanowało poruszenie, na którym chłopak nie zatrzymał spojrzenia. Czuł, że wie już co to oznacza, że wie więcej niż inni i więcej rozumie. Cała ta atmosfera dzisiejszego dnia, te ciemne chmury i ten... Cień. Ten cień ptaka który rósł bardzo szybko przed jego stopami w miarę jak szara sowa opadała w dół. Spłynął po posadzce i stał się wyrazem ekscytacji, rosnącego zniecierpliwienia. Wiedział, co będzie w liście. Otaczały go z każdej strony przerażone, blade twarze, usta rozwarte jakby do krzyku, ale nie wydostawał się z nich żaden głos. Oczy, w których zbierały się niebezpiecznie szybko łzy. Twarze zastygłe w zgrozie.

         Cisza. I wybuch gwaru głośniejszego niż kiedykolwiek dotąd. Kłębiące się sowy, które w oczach Iana wyglądały jak stado kruków krążących nad dawno wybraną ofiarą. Zadrżał, wziął w dłonie gazetę. Otworzył na pierwszej stronie, przeczytał nagłówek. Nie musiał czytać, ale to zrobił.

Fala niezwykle okrutnych zabójstw okrąża państwo!

         I kolejny, na następnej stronie.

Nikt nie czuje się bezpieczny, ciągle pojawiają się nowe ofiary!

Czarodzieje mugolskiego pochodzenia w niebezpieczeństwie

         Chaos. Kolejna strona, kolejna i kolejna. Przewracał je szybko, jak szalony, drąc przypadkiem niektóre kartki. Patrzył inteligentnymi, błyszczącymi oczami. Chaos. Jak w wielkiej sali, gdzie nagle zapanowała niesamowity hałas. Śledził wydarzenia, czytał pobieżnie. W świecie czarodziejów panował chaos. Taki, który miał wybawić go od życia w monotonii, który miał sprawić, że będzie dostrzeżony, że stanie się lepszy nawet niż jego bracia, niż ojciec, matka, niż wszyscy.

         W pierwszym odruchu podniósł wzrok na stół Ślizgonów. Widział doskonale Blaze'a, widział pomimo odległości jego reakcję, drżące dłonie, wyraz satysfakcji, uśmiech taki sam jak u niego samego. Ale Blaze nie patrzył na niego, nie byli już przyjaciółmi. Widział Liv, której wyraz twarzy nic nie zdradzał. A później spojrzał na stół Gryfonów, jego spojrzenie przecięło się ze spojrzeniem Aarona. Satysfakcja, wyraz który na chwilę zagościł na twarzy Ivana mówił zbyt dużo i w zbyt oczywisty sposób. Aaron nie mógł wiedzieć zbyt wiele, bo reszty czego nie wiedział prędzej czy później by się domyślił. Odwrócił wzrok. W końcu zerknął też na swój własny stół i patrzył prosto w oczy Rissy, które były zupełnie puste, twarz wyprana z wyrazu. Przejąłby się tym, gdyby nie fakt, jak bardzo był podekscytowany. Starałby się zmienić wyraz fascynacji na swojej twarzy gdyby nie to, że nie panował nad sobą wcale.

         I miał niejasne wrażenie, że ukrywa go w tym momencie przed niepożądanym, zbyt wiele widzącym wzrokiem ten sam cień, przed którym uciekał dzisiejszego ranka.

         Ian opuścił dłonie, w których miął gazetę i spojrzał przez ramię do tyłu. Dopiero wtedy zorientował się, że Aurora trzyma go za materiał szaty, że drgnęła lekko patrząc na jego twarz. Oprzytomniał na tyle, żeby uświadomić sobie, że czytała gazetę zza jego pleców. Spojrzał w stronę Blaze'a, miał to w zwyczaju. Ten jednak rozmawiał cicho z jakimś Ślizgonem. Rissy nie było. Aaron na niego nie patrzył. Kilkoro uczniów z Hufflepuffu łkało, ktoś zawodził. Zorientował się dopiero teraz, że dla większości to wcale nie radosne nowiny i uderzyło go to niczym silny i dobrze trafiony cios. Odwrócił się energicznie, złapał przyjaciółkę za ramiona, ale zdawał sobie sprawę z tego, że widziała uśmiech, widziała satysfakcję. Przerażał ją tym podejściem, nie była głupia, wiedziała co właśnie się stało.

         - Nic mi nie jest – mruknęła, spuszczając spojrzenie.

         - Powinniśmy stąd wyjść.

         Tak zadecydował i tak zrobili. Nie puścił jej dopóki nie znaleźli się za drzwiami, a tam niespodziewanie i zupełnie niepotrzebnie natknęli się na pałkarkę Puchonów, która dopiero zmierzała do sali, zapewne trenując wczoraj do późnej nocy przed ich pierwszym meczem z Gryfonami.

         - Jak matkę kocham, ciebie tylko tutaj brakowało, Chinko – rzucił zajadle stając oko w oko z Nam. Naprawdę nie miał ochoty na kłótnie, ale nie powstrzymywał się. Zebrało się w nim tyle emocji, które przepływały swobodnie, że prawie zapomniał o potrzebie oddychania. - Lepiej idź zobacz, co dzieje się w wielkiej sali.

         MinAh spojrzała na całą sytuację w sali wyjściowej wzrokiem nie znoszącym sprzeciwu i wyglądało na to, że zbiera się na wyjątkowo kąśliwą uwagę, ale w tej chwili dostrzegła Aurorę. Od razu rozluźniła się, jakby odruchowo, Ian za to się spiął i puścił dziewczynę. Wiedział, że one się lubią i one wiedziały, że Ian nie lubi się z Nam. Sytuacja zrobiła się znów napięta, a chłopak wolał teraz w spokoju przetrawić informację, opracować dalszy plan działania. Zebrać siły, zrozumieć i uderzyć.

         - Jak dobrze cię widzieć MinAh – powiedział w końcu, uśmiechając się paskudnie nieszczerze, na co dziewczyna odpowiedziała podobnie. - Dobrze, że jesteś. Aurie źle się poczuła.

         Po tych słowach chłopak wyminął je obie, szybkim krokiem idąc prosto przed siebie, bez celu. Chociaż w jego głowie tłukło się wiele myśli i uczuć, to i tak usłyszał zbyt dokładnie, co na odchodne rzuciła szatynka. Chyba wiem z czyjego powodu. Akurat!, pomyślał najpierw oburzony, a później szybko wyparł niechciane emocje i obrazy. Patrzył przed siebie, bo w przed nim tkwiła przyszłość i nie zarzucał sobie wcale, że jest bezduszny. A zawsze uważał się za inteligentnego...

         Minął szybkim krokiem obraz, który wczoraj w nocy trącił przypadkowo łokciem. Oburzona dama wyjrzała za nim, poprawiając rozrzucone owoce, których nie zdołała ułożyć w ciemności. Fuknęła rozdrażniona, kręcąc głową i patrząc za odchodzącym szybko uczniem. Nie zwracała uwagi na gwar roznoszący się z wielkiej sali i innych obrazów, które zażarcie dyskutowały o wcześniejszym zajściu. Patrzyła na plecy Ramsay'a i w pewnym momencie jej usta ułożyły się w idealnie okrągłe „o”.

         - Przecież to ten nieuprzejmy młodzieniec! Ej, chłopcze, uważaj co robisz na przyszłość! To może kosztować kogoś życie – fuknęła nieprzebaczenie obruszona. 

        Oczywiście nie mogła wiedzieć, jakie plany właśnie powstają w głowie Krukona z ostatniego roku, który zniknął chwilę po tym zdarzeniu za jednym z rogów korytarza.

______________

Dobrze... Tak oto jesteśmy oficjalnie na wizji! *^* Wiem, że czasem mogło zdarzyć mi się pomieszanie czasów, ale naprawdę wyszłam z wprawy w pisaniu w trzeciej formie, także... Poza tym mam nadzieję:

Enjoy! ♥